KimonArt

Η πρακτική της πλάνης

2011-11-14T10:30:00.001+02:00

Οι εξωγήινοι έχουν δώσει σαφείς εντολές να αφαιρεθούν τα προνόμια τα οποία οι ίδιοι προσέφεραν κι ανέπτυξαν στους αιώνες των αιώνων.

Η δήθεν αποδυνάμωση από μια ψεύτικη τύπου matrix κοινωνική ζωή, ανοίγει τη πόρτα του αφανισμού της ανθρώπινης δημιουργίας έτσι όπως αποκαλύπτεται στις γραφές.

Η εξουσία και τα ΜΜΕ ως πόδες της μυστικής συνωμοσίας εναντίον του ανθρώπου, ακροβατούν στον παραλογισμό της σημερινής αποδιοργάνωσης και το μόνο που προσφέρουν είναι η τρομοκρατία για τον έλεγχο της πορείας του σχεδίου.

Ο λόγος για τον οποίο άνθρωποι της εξουσίας και των ΜΜΕ παραπλανούν και βάλλονται εναντίον συνανθρώπων μέσα από ψευδείς πληροφορίες και πρακτικές, είναι επειδή ότι όλα όσα αναφέρονται εδώ, προκαλούν γέλιο ως ακραία αντίληψη.

Κάθε ιδέα είναι αληθινή μόνο όταν εφαρμόζεται;
Κι όταν πεθαίνει κάποιος από οποιαδήποτε αιτία, πως αποδεικνύει ότι αυτό που τον οδήγησε στο θάνατο ήταν αληθινό ή όχι;

Η πίστη αποτελεί τη δύναμη που κάνει το ψεύτικο να δείχνει αληθινό και το αληθινό να δείχνει σίγουρο. Κάθε αγώνας χωρίς πίστη είναι μάταιος και κάθε αρχή είτε φυσική είτε ηθική είτε νοητή, είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Σήμερα η αλήθεια δεν πονάει, αλλά προκαλεί γέλιο και το γέλιο οδηγεί στο τεχνητό θάνατο.
Αυτό το κόσμο αφήσαμε να μας φτιάξουν, κι αυτό το κόσμο προσπαθούμε να διορθώσουμε χωρίς πίστη στην αρχική ιδέα.

Η παραπλάνηση επαφίεται στο τρόπο που προσφέρεται και προφέρεται, όπως η πισίνα που μετατράπηκε σε δεξαμενή κολύμβησης για να υπερτερήσει της άνεσης η ανάγκη για γυμναστική.

Ζωντανή Μετάδοση από το Σύνταγμα. Τώρα.

2011-06-28T14:23:00.004+03:00

Watch live streaming video from stopcarteltvgr at livestream.com

Η Συνήθεια και το Ένστκτο της Επιβίωσης

2011-06-27T02:24:00.001+03:00

Είμαι στην παλιά εθνική οδό της Επιδαύρου και οδηγώ με ταχύτητα λίγο πιο πάνω από το όριο. Σε μια στροφή και χωρίς να έχω ασφαλή ορατότητα, βλέπω έναν ανυποψίαστο πεζό να θέλει να διασχίσει το δρόμο χωρίς να με έχει αντιληφθεί. Πατάω απότομα φρένο αγνοώντας την επικινδυνότητα του οδοστρώματος κι αφήνοντας πίσω τη δική μου ασφάλεια προκειμένου να προστατέψω τον άνθρωπο.

Μετά από καιρό προσπαθώ να εξηγήσω, τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αγνοεί τον κίνδυνο προκειμένου να σώσει τον συνάνθρωπο του. Σε μια οργανωμένη κοινωνία, μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους για την ασφάλεια μας; Γιατί ένας δασοπυροσβέστης θυσιάζεται για να σώσει μια μητέρα με τα παιδιά της;

Αν αυτές οι αντιδράσεις υπακούουν σε φυσικούς κανόνες ώστε να προστατεύεται το είδος, ποιοι κανόνες οδηγούν την ανθρώπινη φύση να εγκληματεί με έμμεσο τρόπο στο ίδιο της το είδος; Κι όταν αναφέρομαι στον έμμεσο τρόπο, εννοώ τις ενέργειες αυτές που στη διάρκεια του χρόνου αποδεικνύονται καταστροφικές.

Οι κλιματικές αλλαγές, το ξεζούμισμα της φύσης για πρώτες ύλες, η ρύπανση, η πυρηνική ενέργεια, οι τροποποιημένες τροφές, είναι ο έμμεσος τρόπος της ενδεχόμενης εξαφάνισης όλων των ειδών, κι όμως σ αυτή τη περίπτωση το ένστικτο της επιβίωσης δεν συμμετέχει.

Η χρονική διάρκεια θα λέγαμε ότι παίζει σημαντικό ρόλο σ αυτό το κατασκευαστικό λάθος. Όσο πιο αργά συμβαίνουν οι αλλαγές τόσο πιο δύσκολες οι πιθανότητες σωτηρίας. Λέγεται ότι η συνήθεια κοιμίζει το ένστικτο, αλλά και η ιδιοτέλεια φροντίζει να μη ξυπνήσει.
Η ιδιοτέλεια, μας θέλει κυνηγούς της ευημερίας με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα κι αν αυτό αφορά ανθρώπινες ζωές.

Σήμερα, κάποιες κολοσσιαίες επιχειρήσεις υπηρετούνται από ιδιοτελείς προσωπικότητες που ελέγχουν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή της ανθρώπινης επιβίωσης. Εκμεταλλευόμενοι το ανθρώπινο λάθος της έμμεσης καταστροφικής συνήθειας, πλουτίζουν κοιμίζοντας τον ανθρώπινο νου με πρόσκαιρες απολαβές και απολαύσεις. Η τακτική αυτή σήμερα είναι εμφανής, αλλά αναπτύχθηκε τόσο αργά που καθιστά δύσκολη ίσως και αδύνατη την επούλωση.

Η ζωή είναι Τέχνη

2011-05-29T19:35:00.001+03:00

Η Αισθητική είναι σαν την έκθεση στο σχολείο. Υπάρχει η πρώτη ματιά, το σύνολο, η εισαγωγή, ο πρόλογος. Μετά περνάμε στην λεπτομέρεια, στην ουσία, στο κυρίως θέμα, και τέλος αποκομίζουμε και συμπεραίνουμε ότι είδαμε, ότι ακούσαμε και ότι διαβάσαμε, ο επίλογος.

Πάνω σ’ αυτή την αρχή στηρίζονται όλες οι μορφές τέχνης. Το ωραίο και η αρμονία είναι το Α και το Ω στη ζωή μας και χωρίς αυτά δεν υπάρχει ισορροπία, σκέψη, έμπνευση κι έρωτας.

Οι προσπάθειες μιας καλύτερης ζωής, δυστυχώς σήμερα εξαρτώνται από την οικονομία πρώτα, σε βάρος της αισθητικής. Επικρατεί η άποψη ότι είναι πολυτέλεια να ξοδεύεις για να έχεις κάτι που δεν αποσκοπεί πουθενά. Κι όμως, πολλά από αυτά που δεν αποσκοπούσαν, είναι αυτά που έμειναν στην ιστορία ως αριστουργήματα.

Η χώρα μας είναι ένας φορέας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις τέχνες άλλων λαών, αντίθετα στο παρελθόν ήταν αυτή που μετέδωσε την ιδέα και την έμπνευση στον υπόλοιπο κόσμο. Παρ’ όλα αυτά σήμερα βιώνει μια κρίση που δεν έχει σχέση με το πολιτιστικό της φορτίο, αλλά με μια μαθηματική εξίσωση που προσγειώθηκε απρόσμενα στην καθημερινότητα.

Οι άστοχες ρήσεις φτηνής πολιτικής όπως: «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια», είναι απεγνωσμένες προσπάθειες ανάταξης, που κατά καιρούς χρησιμοποιούνται ως όπλο, χωρίς όμως σφαίρες. Αυτή είναι η πολιτική και οι πολιτικοί του σήμερα, που σαν παπαγάλοι αναμεταδίδουν τις ιδέες και διαφημίζουν τα πρότυπα των δυτικών για να καινοτομούν σε ένα τόπο με διαφορετική κουλτούρα και ανάγκες. Αυτοί είναι οι πολιτικοί που η υποτέλεια τους κατατάσσει επιεικώς στα όρια της προδοσίας , με ότι συνεπάγεται με αυτόν τον όρο.

Σ΄ αυτό το τόπο των τεχνών και των γραμμάτων, το ωραίο δεν κατακτιέται με υλικά αγαθά, αλλά με την παρουσία της ανθρώπινης ανάγκης να σκέπτεται, να δρα και να δημιουργεί. Τα πάντα γύρω μας είναι ωραία όταν τα βλέπουμε ωραία και θέλουμε να τα διατηρήσουμε. Αυτή η ανάγκη έφτιαξε Παρθενώνες όταν οι άλλοι τρώγανε βελανίδια, και σ’ αυτή την ανάγκη καλούμαστε να επιστρέψουμε μέχρι να αναγνωριστεί επιτέλους ότι στη ζωή υπάρχουν αξίες που κανένα ευρώ και κανένα δολάριο δεν μπορεί να τις εξαγοράσει. Αυτές οι αξίες είναι η ζωή, η αγάπη και η ελπίδα.

Η αρχαιολόγος Σουβαλτζή και ο τάφος του Μ. Αλέξανδρου.

2011-05-05T21:27:00.000+03:00

Η απόκρυψη ενός σημαντικότατου αρχαιολογικού ευρήματος στην εποχή μας, σημαίνει ότι είμαστε δέσμιοι ομάδας απατεώνων πολιτικών, που ξεπουλάνε τον πολιτισμό παραδίδοντας στους ξένους ακόμα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Καλοκαιρινή απόδραση

2010-06-23T17:37:00.000+03:00

Θα φτιάξω βάρκα και θα φύγω.

Θα περιπλανηθώ άσκοπα μα τόσο αναγκαία, εκεί που δεν μπορώ να είμαι το χειμώνα.
Εκεί που το υγρό είναι ένας άλλος απέραντος κόσμος, άγνωστος και θελκτικός.

Θα φτιάξω βάρκα και θα φύγω.

Κι αν ακόμα δεν γυρίσω δεν χάθηκε ο κόσμος!
Τα καλοκαίρια είναι μεγαλύτερα στη καρδιά παρά μέσα στο χρόνο.

Θα φτιάξω βάρκα και θα φύγω.

Άλλος ένας χειμώνας!

2010-04-22T05:07:00.000+03:00

Σαν τιμωρία ο αέρας λυσσομανά κάνοντας τα πατζούρια να τρομάζουν. Να, εκεί κάτω πρέπει να πάω να φέρω ξύλα, να φορτώσω τη καλομαθημένη πλάτη μου απ’ τα χάδια του καλοκαιριού. Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το βουνό δεν συγχωρεί, κι ο χειμώνας δεν περιμένει. Όλα γίνονται αυστηρά και προσεκτικά, αλλά και προκλητικά.

Ο χειμώνας είναι σαν τον δάσκαλο στο σχολείο. Μας έβαζε να γράφουμε εκατό φορές την ορθογραφία αν κάναμε λάθος. Δεν έχει χρώμα η τιμωρία, ούτε ζεστασιά η μοναξιά.

Η πιο παλιά και διαχρονική τηλεόραση είναι το τζάκι. Εκεί βλέπεις ώρες ατέλειωτες το χορό της φλόγας, μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Ένα ζεστό τσάι για συντροφιά και μια απαλή κουβέρτα στα πόδια.

Αυτός είναι ο χειμώνας. Ποτέ δεν τον βαριέσαι και ποτέ δεν τον αναπολείς. Έρχεται σαν νυχτερινός επισκέπτης, αμίλητος, νευρικός και τσουχτερός.
Σαν εμένα, περιμένει τις αλκυόνες του, να ζεστάνει λίγες μέρες!

Κι όταν αποκοιμηθεί, βγαίνω έξω στα κρυφά, όλο και καμιά δουλειά με περιμένει στης θάλασσας την άκρη.
Μήπως δεν το κατάλαβα; Η ζωή έχει όλο φουρτούνες, γι αυτό είναι γλυκιά πανάθεμά την!

Αφιέρωμα για τη παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

2010-02-25T01:57:00.004+02:00

Πολλές φορές νομίζεις, ότι συμβαίνει έξω απ’ τη πόρτα σου δεν σε αγγίζει.
Όμως η πόρτα δεν είναι πάντα ασφαλής. Ανάλογα με τον διαρρήκτη μια πόρτα μπορεί να είναι από αδιαπέραστο ατσάλι μέχρι μαλακό χαρτάκι.

Έτσι απρόσμενα παραβιάζεται, ανοίγει, και ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτό που πάντα νόμιζες ότι δεν έχει θέση σε σένα.
Τότε βλέπεις τη ζωή να τσαλακώνεται, και το χρόνο να χάνει το μέτρο του. Πότε πιο αργός και αιώνιος, πότε πιο γρήγορος.

Η αναμονή μοιάζει επιπλέον μαχαιριά πάνω στην ήδη βαριά πληγή, και το μυαλό χάνεται στο πουθενά, ψάχνοντας στήριξη και ισορροπία.

Είναι μια εμπειρία που σε φέρνει πολύ κοντά στο τέλος της γραμμής, και τότε αναζητάς κάτι άλλο, κάτι που ποτέ μέχρι τώρα δεν αναζήτησες με τόση πίστη.
Αναζητάς μια δύναμη πάνω απ’ τη δική σου, μια στήριξη από τον ίδιο τον Θεό.

Οι επιλογές στη ζωή σου γίνονται μια, και οι δρόμοι, ένας.
Αισθάνεσαι δεμένος χειροπόδαρα και με δεδομένο ότι χάνεις το κεφάλι σου, αναρωτιέσαι μόνο για το μέσο που ο δήμιος θα επιλέξει για να στο αφαιρέσει.

Δεν μπορείς να αντισταθείς, δεν μπορείς να πολεμήσεις, απλά περιμένεις. Κι αυτός είναι μεγάλος πόνος.

Κάποια στιγμή ξυπνάς ακρωτηριασμένος στο χειρουργικό κρεβάτι και βλέπεις ότι ζεις. Αισθάνεσαι την απέραντη ευτυχία γιατί το πρώτο στάδιο ξεπεράστηκε, κι ας είσαι χωρίς το τμήμα που μεγάλωσε μαζί σου από τότε που γεννήθηκες.
Δεν σε νοιάζει, δεν έχεις τη πολυτέλεια να σκεφτείς την απώλεια.

Πρέπει να περάσεις στο δεύτερο μέρος του αγώνα που είναι η θεραπεία!
Ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες, μαστιγώνουν την εικόνα σου, τη ψυχολογία σου, και σε φέρνουν αντιμέτωπο με τις πιθανότητες επιβίωσης.

Κι αυτό, είναι ένας ακόμα πόνος! Κάπου θέλεις να εγκαταλείψεις, να παραιτηθείς. Η αγωνία γίνεται αβάσταχτη όσο κι αν σε καθησυχάζουν. Εκεί που εγκαταλείπεις, έρχεται μια δύναμη για να συνεχίσεις. Κι εκεί που τη βρίσκεις, μια σκέψη σε κάνει να εγκαταλείπεις.

Κι όταν περάσουν όλα αυτά και συνειδητοποιήσεις ότι «πάει, αυτό ήταν», τότε μοιάζουν σαν σε όνειρο, σαν να μη τα έζησες ποτέ. Σαν εφιάλτης που έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει.

Τα συναισθήματα ποικίλουν, η ψυχολογία σου δύσκολα επανέρχεται. Χρειάζεσαι στήριξη μέχρι το μυαλό να βρει πάλι το ρυθμό του. Κάνεις αγώνα για να ισορροπήσεις με την απώλεια και τους γύρω σου!

Μετά από καιρό επιστρέφεις εκεί που ήσουν. Γελάς, διασκεδάζεις, συνεχίζεις να ζεις, και όλα τ’ άλλα μένουν πίσω.

Μένει όμως και κάτι που δεν θα έπρεπε. Η βαθειά πίστη που σε έκανε να γνωρίσεις την άκρη του νήματος, που σε έστειλε στο πάτο του πηγαδιού για να σε κάνει να αξιολογήσεις με άλλο μάτι το φως της αυγής. Εκεί επιλέγεις!

Όσο διατηρείς καθαρό και πλούσιο το χώμα της ζωής, τόσο ριζώνει η ψυχή, περιμένοντας την άνοιξη να ανθίσει ένα πανέμορφο λουλούδι!

Ο παλιός καλός καιρός. (Μέρος 3)

2010-02-23T19:09:00.000+02:00

Η μεγάλη αλάνα απέναντι απ’ το σπίτι μου, εκεί που έβρισκα τα «λαστιχάκια» επρόκειτο να γίνει σχολείο μεγάλο και διώροφο.
Την εποχή λοιπόν που άρχισαν τα έργα, ήμουν άρρωστος με μαγουλάδες.
Οι εργάτες είχαν συγκεντρωθεί και βάζανε φουρνέλα για να σπάσουν το βραχώδες έδαφος και να το ισιώσουν.
Σε κάθε μπαμ, φεύγανε πέτρες εδώ κι εκεί, κι όποιον έπαιρνε ο χάρος.
Τεράστιοι όγκοι τινάζονταν σε ύψος, και η χαρά μου ήταν να βλέπω τις ζημιές που προκαλούσαν εδώ κι εκεί.
Ώρες ατέλειωτες κολλημένος στο τζάμι χάζευα με ενδιαφέρον και με αγωνία μην έρθει κανένας βράχος προς τα δω.

Εκείνη τη χρονιά έγινε η πρώτη επανδρωμένη προσσελήνωση του Απόλλων 11.
Το είδα στην ασπρόμαυρη τηλεόραση της θείας μου.
Όποιος είχε τηλεόραση στη γειτονιά, μαζευόμασταν και βλέπαμε που και πού.
Μπορεί να μην βλέπαμε κάτι σημαντικό, αρκούσε να καθόμαστε και να χαζεύουμε τα χιόνια μέχρι να έρθει το σήμα.
Δεν μου βγήκε απ’ το μυαλό ούτε μια στιγμή.
Πολλές φορές σκέφτηκα να προδώσω το αρχικό επάγγελμα του βοθρατζή και να γίνω αστροναύτης.

Από κείνη τη χρονιά, τα παιχνίδια που παίζαμε στη γειτονία περιείχαν και το ρόλο του αστροναύτη, αλλιώς δεν έπαιζα.
Έβαζα τη σχολική σάκα στη πλάτη και περπατούσα με αργές κινήσεις όπως τους είχα δει στη τηλεόραση σε απ’ ευθείας μετάδοση από την ΥΕΝΕΔ (κανάλι του στρατού).
Η διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι ήταν 10 λεπτά, αλλά το έκανα περίπου μιάμιση ώρα για να αποδώσω τέλεια το περπάτημα των αστροναυτών.
Βέβαια η ανησυχία της μάνας μου την έκανε να με περιμένει στη γωνία για να με δει.
Όταν με έβλεπε, φυσικά έτρωγα πάλι ξύλο.
Το εκλάμβανα ότι δεχόμουν επίθεση από εξωγήινο του φεγγαριού, και συνέχιζα στο σπίτι τον αγώνα του αστροναύτη που πάει στη κουζίνα για να φάει.
Μετά γυρνούσα στο δωμάτιό μου κι άρχιζα τις καταδύσεις επειδή είχε τύχει να δω κι ένα ντοκιμαντέρ του Κουστώ.

Ότι έβλεπα στη τηλεόραση, μετά γινόταν παιχνίδι. Αυτό ακόμα και σήμερα το κάνω κάθε φορά που βγαίνω από ένα σινεμά.
Μέχρι να περάσει κάποια ώρα, είμαι στο πετσί του ρόλου.
Τελευταία μάλιστα, σε μια ταινία πολεμική με τον Μπρους Γουίλις, κρυβόμουν σε κάθε γωνία και πεταγόμουν να πυροβολήσω τον εχθρό. Δεν ξέρω τι εντύπωση έδειχνα στους περαστικούς βλέποντας ένα 45άρη να μιμείται πολεμικές σκηνές, αλλά ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου να επανέλθω σύντομα!

Πάνω στο ποδήλατο και με ένα σεντόνι δεμένο στο λαιμό έφαγα την τούμπα της ζωής μου. Μου άρεσε να κοιτάω πίσω το σεντόνι να ανεμίζει μέχρι που έπεσε η κολώνα πάνω μου!

Αυτές είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα, χωρίς να παραβλέψω βέβαια το καΪμάκι του Γιώργου στη πλατεία, το μαγευτικό σουβλάκι του Λευτέρη και του πλανόδιου Αγκόπ που μοσχομύριζε τις γειτονιές με τις γιγάντιες πίτες του.

Όλα αυτά άρχισαν να ξεθωριάζουν στο πολισμό του ’80 που έφερε τα μποτιλιαρίσματα και τις πολυκατοικίες στη γειτονιά.
Όλοι άγνωστοι ψυχροί κι αμίλητοι, μου δείχνανε το δρόμο του φευγιού για νέους ζωντανούς κόσμους όπως τότε.

ΤΕΛΟΣ

Στα μονοπάτια του Αν. Ολύμπου.

2010-02-22T18:12:00.000+02:00

Το χωριό Παλιός Παντελεήμωνας στους πρόποδες του Ολύμπου.

Οι μαθητές του Γυμνασίου Άνδρου στο Κέντρο περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ανατολικού Ολύμπου.

Όταν βρίσκεσαι στον Όλυμπο, δεν χρειάζονται λόγια να περιγράψεις τι βλέπεις.

Μένεις με το στόμα ανοιχτό, κι απλά αγναντεύεις.

Ανατολή με φόντο το Αιγαίο

Η θέα από το χωριό το βράδι. Στο βάθος η Θεσσαλονίκη.

Σούρουπο στο καφενεδάκι του χωριού

Δέντρα στη πλατεία του χωριού

Ανανμνηστικό απομεινάρι

Στο πεδίο.

Στο μονοπάτι.

Στων Μελτεμιών τις Ράχες

2010-02-22T11:29:00.000+02:00

Κάνοντας κλικ στη φωτογραφία, διάβασα το οπισθόφυλλο. Αληθινό ταξίδι!

Είναι το νεογέννητο βιβλίο της διαδικτυακής μας φίλης ΡΙΚΗΣ ΜΑΤΑΛΛΙΩΤΑΚΗ.

Συγχαρητήρια Ρίκη, να σου ζήσει!
Περιμένουμε πρόσκληση για τα βαφτίσια (κυκλοφορία).

Είναι όμορφο να χρωματίζεις τη γραφή, κι ακόμα πιο όμορφο, όταν γίνεται μελτεμάκι, ν' ανοίγεις πανιά και να πηδάς απ' τη χαρά σου, που επιτέλους το σαπιοκάραβο κινείται!!!!

Ο παλιός καλός καιρός (Μέρος 2)

2010-02-17T23:42:00.000+02:00

Κατά τις 11 το πρωί άκουγα το καμπανάκι του αλόγου που έσερνε ένα κάρο με ζαρζαβατικά. Όλοι πετάγονταν απ’ τη γειτονιά να ψωνίσουν φρέσκιες ντομάτες, εγχώριας παραγωγής, δηλαδή μιας άλλης γειτονιάς!
Καμιά σχέση εκείνες οι ντομάτες με τις σημερινές. Η μάνα μου τις έκοβε στη μέση, τις αλάτιζε και μου έδινε μια φέτα να τρώω καθώς έπαιζα έξω. Αν τύχαινε να τρέξουν ζουμιά κάτω, εκεί φύτρωνε ντοματιά.

Είχαμε 4 λεμονιές, μια ελιά, μια ροδιά και μια περγαμοντιά.
Από μας έπαιρνε όλη η γειτονιά λεμόνια τζάμπα. Πίσω απ το σπίτι είχαμε και συκιά.

Είχα και σκύλο, την Ήρα. Κάποιες φορές που γυρνούσα απ’ το σχολείο και η μάνα μου έλειπε, περνούσα το χρόνο μου στη φωλιά του σκύλου. Χωρούσαμε και οι δυο μέσα. Με μάγευε αυτή η σκυλίσια μυρωδιά! Μια φορά μάλιστα με πήρε ο ύπνος και με ψάχνανε.
Έφαγα πολύ ξύλο επειδή τους κατατρόμαξα. Που να φανταστούν ότι κοιμόμουν στη ζεστασιά της σκυλίσιας αγκαλιάς!

Τον ύπνο τον είχα στο τσεπάκι. Με βρίσκανε κάτω από τραπέζια, κάτω απ’ τη σκάλα, και γενικά όπου έβρισκα ιδανικό μέρος για να πλάσω στο μυαλό μου μια φωλιά, εκεί κοιμόμουν.

Μα το πιο ωραίο μέρος ήταν κάτω απ’ το τραπέζι της τραπεζαρίας, πάνω στο χαλί και δίπλα στη σόμπα. Δεν ήταν καθόλου ευχάριστο ότι μετά έπρεπε να πάω στο κρεβάτι μου που ήταν στο χώρο της Σιβηρίας.
Μου άρεσε να κοιμάμαι κάτω απ’ το τραπέζι ειδικά όταν είχαμε κόσμο. Οι συζητήσεις τους με νανούριζαν και οι μυρωδιές απ τις κάλτσες τους μου δημιουργούσαν ένα συναίσθημα ασφάλειας στη φωλιά μου.

Όταν ήμουν άρρωστος στο κρεβάτι, μου άρεσε να ζωγραφίζω ή να παίζω παιχνίδια με τα δάχτυλά μου. Μεταμορφώνονταν σε ανθρωπάκια που κυνηγιόντουσαν πάνω στις κουβέρτες.
Μια φορά αντέγραψα ένα σχέδιο του αδελφού μου που ήταν φοιτητής στην Αρχιτεκτονική το οποίο διήρκησε 8 ώρες. Πονούσαν τα μάτια μου. Είχα χαθεί στο κόσμο της ψευδαίσθησης και δεν έλεγα να επιστρέψω. Τότε ήταν η αρχή νομίζω που μπήκε το σαράκι μέσα μου.

Μια άλλη φορά κατάστρεψα ένα άλλο σχέδιο επειδή θεώρησα ότι το δέντρο δίπλα στο σχέδιο έπρεπε να έχει χρώματα. Πήρα τους μαρκαδόρους κι έκανα φιλαράκια και κεράσια να κρέμονται. Εκεί έφαγα πολύ ξύλο, γιατί ήταν μέρος της διπλωματικής του εργασίας.
Που να ξέρω! Κανείς δεν με ενημέρωσε!

Η μητέρα μου με παρακινούσε να ζωγραφίζω και με πήγαινε σε διαγωνισμούς. Πήρα και βραβείο με θέμα, «ζωγραφίζω τη μητέρα μου». Την έκανα σαν άλογο, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε απ’ τους κριτές.

Ο πατέρας μου φοβούμενος την άδοξη εξέλιξη ενός καλλιτέχνη, μου έκρυβε τα χρώματα και μου εξαφάνιζε τα μπλοκ. Ήθελε να γίνω επιστήμων!

Το αγαπημένο μου επάγγελμα όμως ήταν «βοθρατζής». Γοητευόμουν που τον έβλεπα να ξετυλίγει το χοντρό σωλήνα και να τον βάζει στο φρεάτιο. Ειδικά όταν άρχιζε να ρουφάει, η γειτονιά μοσχομύριζε αυτό που οι άλλοι σιχαινόντουσαν.

Είχα γράψει και ολόκληρη έκθεση με θέμα: Τι θα γίνω άμα μεγαλώσω». Είμαι σίγουρος ότι ο δάσκαλος θα με κατηγοριοποίησε σε ειδική ομάδα παιδιών.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο παλιός καλός καιρός (Μέρος 1)

2010-02-17T00:46:00.000+02:00

Πλησίαζε 12.00.
Όλοι καρφωμένοι στους δείκτες περίμεναμε την αλλαγή.
Και να, ο κούκος άρχισε να χτυπά τον ερχομό του νέου χρόνου.
1969. Μια νέα χρονιά ξεκίνησε, νέα οράματα, νέες προσδοκίες.

Η μητέρα μου έφερε απ’ τη κουζίνα τη βασιλόπιτα κι ο πατέρας μου έβγαλε απ το συρτάρι του παλιού μπουφέ το καλό μαχαίρι.
Σταύρωσε τη βασιλόπιτα κι άρχισε να κόβει.

Στην άλλη πλευρά άνοιγα τα δώρα μου κάτω απ’ το δέντρο.
Ένα σιδερένιο τρενάκι, ένα μικροσκόπιο κι ένα βιβλίο.
Το βιβλίο το άφησα στην άκρη. Οι γιορτές δεν είναι για διαβάσματα!

Η σόμπα έκαιγε μόνο στη τραπεζαρία. Στα υπόλοιπα δωμάτια κυνηγούσες μπεκάτσες.
Κάθε βράδυ πριν πάω για ύπνο, η μητέρα μου έβαζε μια ζεστή πετσέτα κάτω απ’ τα σκεπάσματα για να αποφεύγω τη ψυχρολουσία.

Τα πρωινά ξυπνούσα στη παγωνιά και ντυνόμουν γρήγορα πριν πάω στο μπάνιο. Έπινα το γάλα μου και ξεκινούσα για το σχολείο.
Μόνος πήγαινα, μόνος ερχόμουν. Άλλα τα χρόνια τότε!

Αυτοκίνητο δεν είχαμε. Τι να το κάνουμε; Άμα ήταν να πάμε κάπου μακριά περνάμε το λεωφορείο. Η διαδρομή Νέα Σμύρνη – Σύνταγμα, ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι. Περνούσαμε μέσα από χωριά προάστια, σε χωματόδρομους και στενά που φάνταζαν ευρύχωρα, αφού δεν υπήρχαν αυτοκίνητα να κόβουν τη συγκοινωνία.
Όταν βγαίναμε στη λεωφόρο Συγγρού νιώθαμε τη ποιότητα της οδήγησης σε άσφαλτο.

Πολλές φορές η μάνα μου με τραβολογούσε στο κέντρο για να κάνει τα ψώνια της. Μου άρεσε η διαδρομή, αλλά όταν κολλούσε στις βιτρίνες, άρχιζε το μαρτύριο. Έβλεπε καπέλα, παπούτσια φουστάνια και κάθε ώρα που περνούσε ήταν αιώνας.

Η γειτονιά μας ήταν με παλιά πέτρινα σπίτια και μπροστά μας μια αλάνα ιδανική για κάθε είδους παιχνίδι. Το πρωί παίζαμε τα μικρά ότι να ναι, και τα βράδια παίζανε οι μεγάλοι τα ζευγαράκια.

Μια φορά έφερα μια ντουζίνα λαστιχάκια και τα άπλωσα στη μάντρα του σπιτιού μας. Προσπαθούσα να πετύχω καμιά γάτα αλλά ήταν άβολα και μου ξέφευγαν τα τετράποδα.

Κάποια στιγμή με είδε ο πατέρας μου κι έτρεξε και με έστειλε να πλύνω τα χέρια μου αμέσως. Δεν κατάλαβα γιατί θα μπορούσαν να είναι τόσο βρώμικα τα λαστιχάκια, αφού όλη μέρα έπαιζα με τα χώματα, χωρίς να γίνεται τόσος ντόρος.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι ήταν χρησιμοποιημένα προφυλακτικά!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Περιμένοντας το όνειρο!

2010-02-13T22:25:00.000+02:00

Μέρες περίμενα ένα νέο, ένα μήνυμα, ένα γράμμα, κάτι τέλος πάντων που να επιβεβαιώνει αυτό που έβλεπα σ’ αυτήν. Με κάθε ήχο πεταγόμουν κι έτρεχα στη πόρτα να δω μήπως πέρασε ο ταχυδρόμος.

Απ’ το παράθυρο μετρούσα το χρόνο στα βήματα των περαστικών κι έκανα σκέψεις. Σκέψεις και όνειρα καμωμένα από το χρώμα του δειλινού που κοκκινίζει πριν γίνει μοβ.

Κι όμως ήμουν πεπεισμένος ότι θα ακούσω στη πόρτα το σύρσιμο του φακέλου να περνά από κάτω, κι έτσι έσυρα τη πολυθρόνα για να έχω οπτική επαφή με τη πόρτα.

Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος είδα μια σκιά στο πλατύσκαλο και πετάχτηκα. Άκουσα το σύρσιμο, κι ένας λευκός φάκελος ξεπρόβαλε εκεί ακριβώς που τον περίμενα.

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, τα χέρια μου έτρεμαν, κι όταν σηκώθηκα, μια ολόκληρη ιστορία έγραψα στο μυαλό μου μέχρι να φτάσω εκεί.

Μου φάνηκε σαν να ξημέρωσε ένας νέος κόσμος κι έχανα τη γη απ’ τα πόδια μου. Ναι πετούσα, πετούσα προς τα κει. Εκεί που η καρδιά χάνει το ρυθμό της, εκεί που το συναίσθημα γίνεται αερόστατο στ’ αστέρια, εκεί που το μυαλό χάνει τα λογικά του.

Παίρνω το φάκελο στα χέρια και τον φέρνω στο πρόσωπο μου. Κλείνω τα μάτια και με όση ανάσα κι αν είχα προσπάθησα να ρουφήξω κάθε μόριο του αρώματος του.

Ναι, ναι, ναι, έχασα τη γη απ’ τα πόδια μου, έχασα το ρυθμό της καρδιάς μου, το συναίσθημα μου έγινε αερόστατο και το μυαλό μου έχασε τα λογικά του.

Ήταν ο λογαριασμός του ΟΤΕ. Όχι ρε γαμώτο, 600 ευρώ;

Λάθη και τύχη... βουνό. (3)

2010-01-18T17:48:00.001+02:00

Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε πάνω στο βραχάκι. Κάθε λεπτό και αιώνας!

Έπρεπε να δράσω άμεσα, μα πάνω απ’ όλα ψύχραιμα. Δεν είχα επιλογές πολλές παρά μόνο μία. Να συρθώ με τη δύναμη της βαρύτητας προς τα κάτω.

Δεν μπορούσα να δω που κατέληγε το βάραθρο, διότι ήταν καμπυλωτό και όσο κατέβαινε γινόταν πιο απόκρημνο. Βλέποντας την απέναντι πλαγιά, υπολόγισα ότι θα πρέπει να ήταν γύρω στα 50 μέτρα, δηλαδή όσο 3 πενταόροφες πολυκατοικίες περίπου.

Δεν μου έμενε πολύς χρόνος για να σκεφτώ κάτι άλλο. Όλες οι άλλες επιλογές ήταν ακατόρθωτες. Έτσι αποφάσισα να αλαφρύνω το βάρος μου εγκαταλείποντας το σακίδιό μου και όλο τον εξοπλισμό.

Προσπάθησα να ακούσω κάποιον ήχο για να υπολογίσω που και σε τι μέρος προσγειώθηκαν τα πράγματά μου. Όμως δεν άκουσα τίποτα κι αυτό με ανησύχησε ακόμα περισσότερο, σκεπτόμενος ότι το βάραθρο ήταν μεγαλύτερο απ’ ότι φανταζόμουν.

Τώρα ένιωθα γυμνός, χωρίς τον εξοπλισμό και η αμέσως επόμενη κίνηση ήταν να συρθώ κι εγώ με τη δύναμη της βαρύτητας κι όπου πάω!

Το έδαφος ήταν χωμάτινο με μικρές και μυτερές πέτρες. Που και που, μικρά ελατάκια ξεπετάγονταν απ’ τη γκρεμίλα χωρίς να βλέπω αν παρακάτω υπήρχαν άλλα.

Με μια κίνηση βρέθηκα στο έλεος της βαρύτητας, εγκαταλείποντας το μοναδικό βραχάκι που με συγκρατούσε κι άρχισα να σέρνομαι με τη πλάτη στην απότομη πλαγιά. Υπολόγισα να περάσω ακριβώς δίπλα απ’ το πρώτο ελατάκι για να το πιάσω με τα χέρια και να σταματήσω να δω τι γίνεται παρακάτω.

Δεν μπόρεσα να σταματήσω, είχα πολύ φόρα και παρ’ όλο που το άρπαξα και το αγκάλιασα με όλη μου τη δύναμη, αυτό ξεριζώθηκε! Το μόνο θετικό ήταν ότι επιβράδυνε για λίγο τη πτώση μου ώστε να προλάβω να το αφήσω και να αρπάξω το επόμενο το οποίο σταμάτησε ευτυχώς τη ξέφρενη πορεία μου.

Η ταχυπαλμία δεν άργησε ξανά να με επισκεφτεί, κι ένιωθα τη πλάτη μου ζεστή από τη προσπάθεια να ριζώσει στο έδαφος καθώς σερνόμουν στις πέτρες.
Κοίταξα προς τα κάτω και διαπίστωσα ότι είχα ακόμα δρόμο. Υπήρχαν κι άλλα ελατάκια κι αυτό παρηγόρησε λίγο τη σκέψη μου, αφού μέχρι τώρα δεν συνέβη κάτι κακό.

Ετοιμάστηκα και άφησα το ελατάκι που με συγκρατούσε απ’ τα χέρια μου, κι έφυγα πάλι με πιο πολύ φόρα, αφού η κλίση του εδάφους ήταν πια σχεδό γκρεμός. Χτύπησα το πλευρό μου σε ένα αγκωνάρι, αλλά δεν έδωσα τη παραμικρή σημασία. Ο στόχος ήταν ένας, να αρπάξω το επόμενο ελατάκι με όλη μου τη δύναμη.

Όση ταχύτητα κι αν είχα δεν με τρόμαζε πλέον μπροστά στη μια και μοναδική ελπίδα ότι θα σταματούσα σύντομα. Δεν έγινε έτσι όμως!

Συνέχισα τη τρελή πορεία μου προς τα κάτω παρασέρνοντας χώμα, πέτρες κι ελατάκια.
Τώρα πια δεν είχα ελπίδα να σταματήσω, αλλά να μειώσω όσο το δυνατόν περισσότερο τη ταχύτητα μου.

Προσπάθησα να θέσω το σώμα μου σε τέτοια στάση ώστε να μπορεί να σκάβει το έδαφος και να μη γλιστρά. Επιστράτευσα τα χέρια, τα πόδια και τη λεκάνη μου γι αυτή την ύστατη προσπαθεια. Αισθάνθηκα ότι μείωνα ταχύτητα κι αυτό μου έδινε δύναμη να πιέζω ακόμα περισσότερο τα άκρα μου στο χώμα. Όμως δεν σώθηκα απ’ αυτό, αλλά από τη κλίση του εδάφους που άρχισε να εξομαλύνεται.

Σταμάτησα απότομα σε ένα βράχο κι έμεινα έτσι ξαπλωμένος και γδαρμένος για κάμποση ώρα μέχρι να συνέλθω. Το μόνο που μπόρεσα να ξεστομίσω με όση δύναμη μου είχε απομείνει ήταν: «Ευχαριστώ Θεέ μου».

Σηκώθηκα με δυσκολία για να δω που είμαι, και διαπίστωσα ότι λίγα εκατοστά από κει που σταμάτησα υπήρχε φαράγγι κατακόρυφο με βράχια που κατέληγε σε ποτάμι.
Εδώ θα έπλεε το κουφάρι μου αν όλα πήγαιναν στραβά, σκέφτηκα!

Έτρεμα ολόκληρος στην ιδέα αυτή, και ξανά έκατσα κάτω να συνέλθω.
Επιστράτευσα πάλι τις δυνάμεις μου, χαλάρωσα όσο μπορούσα και σηκώθηκα να βρω τρόπο να κατέβω το φαράγγι. Ξεκίνησα προς τα δεξιά που χαμήλωνε η απόσταση και σε λίγο βρισκόμουν σε ασφαλές έδαφος δίπλα στο ποτάμι.

Με χαρά αντίκρισα τον εξοπλισμό μου που δεν έπεσε (ευτυχώς) στο ποτάμι και κατευθύνθηκα προς τα κει για να βγάλω ρούχα να αλλάξω.

Έβγαλα το φλις που φορούσα και τη φανέλα που ήταν στα αίματα λόγω της τριβής. Μετά γδύθηκα τελείως για να διαπιστώσω ότι η φόρμα και το εσώρουχό μου ήταν κουρέλια με αίματα παντού!
Πλύθηκα όσο μπορούσα στα παγωμένα νερά του ποταμού και φόρεσα καθαρά ρούχα.

Η ώρα είχε περάσει κι ο ήλιος είχε δύσει. Λίγο φως είχε μείνει ώστε να περάσω στην απέναντι όχθη και να βγώ στον επαρχιακό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό.
Περπατούσα με γρήγορο ρυθμό γιατί σκέφτηκα ότι η ομάδα ίσως ανησυχούσε.

Όσο χαλάρωνα τόσο ένιωθα πόνο παντού, ιδιαίτερα στη πλάτη και τα οπίσθια.

Τους είδα σε μια γωνιά να με περιμένουν, κι άρχισαν να μου φωνάζουν και να με μαλώνουν που καθυστέρησα. Ήταν έτοιμοι να καλέσουν ομάδα διάσωσης για την ανεύρεσή μου.
Τους καθησύχασα όσο μπορούσα και τους είπα ότι όλα ήταν μια χαρά. Ποτέ δεν τους ανέφερα τη περιπέτειά μου γιατί αυτό θα ήταν λόγος να με ξεγράψουν απ’ το σύλλογο.

Η αποστολή κατέληξε σε μια ταβέρνα, μόνο που εγώ δεν μπορούσα να κάτσω. Το έκανα όμως βασανιστικά για να μη κινήσω υποψίες. Στην επιστροφή μέχρι την Αθήνα καθόμουν πλαγίως, κι όταν έφτασα σπίτι μου έτρεξα στο καθρέφτη να δω τι γίνεται εκεί πίσω!

Δεν υπάρχουν λόγια περιγραφής, παρά μόνο σημάδια, ως δώρα Θεού, για να μπορώ αυτή τη στιγμή να γράφω τα λάθη που μας ωριμάζουν!

ΤΕΛΟΣ

Λάθη και τύχη... βουνό (2)

2010-01-14T19:28:00.002+02:00

Το μονοπάτι είναι διαφορετικό το χειμώνα διότι αν παγώσει η λίμνη της Κυλλήνης, τότε δεν χρειάζεται να κάνεις το γύρο, αλλά να περπατήσεις πάνω στο παγωμένο νερό με μικρό ρίσκο ατυχούς σπασίματος του πάγου.

Μετά τη λίμνη ξεκινά ο χωματόδρομος ο οποίος τραβερσάρει δεκαπέντε φορές περίπου μέχρι το χωρίο Τρίκαλα. Είναι το πιο βαρετό κομμάτι της πορείας διότι μπορεί κανείς να το περάσει και με απλό αυτοκίνητο. Εκεί ήταν που αποφάσισα να χαράξω δικό μου μονοπάτι μακριά από το χωματόδρομο για να μην βαριέμαι τη διαδρομή.
Έτσι, ξέκοψα από την ομάδα κι έφυγα από δεξιά μέσα στο ελατόδασος δίνοντας ραντεβού με τους υπόλοιπους στο χωριό.

Στο σημείο που βρισκόμουν έβλεπα από μακριά το χωριό και προσανατολιζόμουν χαράζοντας τη πορεία μου. Ακολουθούσα χνάρια προβάτων (κοπριές) κι ένιωθα ασφαλής στη κατάβασή μου. Τα μονοπάτια των προβάτων είναι πάντα ασφαλή και ποτέ δεν οδηγούν σε αδιέξοδα. Εξ άλλου γι αυτό πήραν την ονομασία τους από την αρχαιότητα διότι διαβαίνανε προ του ανθρώπου.

Μετά από μια ώρα, και αφού η πορεία μου ήταν σταθερή, το δάσος πύκνωνε και δεν είχα ορατότητα για να βλέπω το χωριό. Τα χιόνια τα είχα αφήσει προ πολλού, πριν το δάσος και το μονοπάτι άρχισε να σκεπάζεται με πυκνές βελόνες από τα ελατόπευκα. Κάπου έσκαβα με το πόδι για να δω τίποτα χνάρια προβάτων, αλλά μάταια.

Η ανησυχία μου άρχισε να κορυφώνεται όταν η κατάβαση γινόταν απότομη και γλιστρούσα στις πευκοβελόνες. Τα μπατόν δεν ήταν πάντα σωτήρια, και πολλές φορές κρατιόμουν απ’ τα δέντρα για να μη πέσω. Σκέφτηκα να γυρίσω πίσω και να διαλέξω κάποιο άλλο σημείο καθόδου πιο ομαλό, αλλά μάταια. Δεν γινόταν με τίποτα να κάνω ανάβαση πάνω στις πευκοβελόνες. Γλιστρούσαν περισσότερο κι απ’ τον πάγο.

Έτσι συνέχιζα τη κάθοδο που όλο και γινόταν απότομη. Σε κάποιο σημείο χρειάστηκε να κάτσω κάτω και να συρθώ κοντά σε ένα βραχάκι που εξείχε και μου φάνηκε σωτήριο.
Εκεί διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω, πατούσα στο βραχάκι με τη πλάτη κολλημένη στο έδαφος και ήμουν σχεδόν όρθιος!

Το σακίδιο στη πλάτη ήταν πλέον ένα επικίνδυνο εμπόδιο που δεν με άφηνε να έχω τη σωστή κλίση προς το έδαφος, αλλά επιπλέον ένα βάρος που μου δυσκόλευε την ισορροπία.
Προσπάθησα να σκαρφαλώσω, να γυρίσω πίσω, αλλά δεν γινόταν. Πιάστηκα από χόρτα, τραβήχτηκα προς τα πάνω, αλλά τίποτα.

Συνειδητοποίησα με τρόμο ότι δεν μπορώ να πάω πουθενά. Ούτε προς τα κάτω, ούτε προς τα πάνω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Τα πόδια μου έτρεμαν από την αγωνία κι άρχισα να συνειδητοποιώ το μεγάλο λάθος που έφυγα απ’ την ομάδα.

Έκανα μια μεγάλη προσπάθεια, σχεδόν ακροβατική, να βγάλω το κινητό μου από τη δεξιά θήκη του σακιδίου χωρίς να χάσω το κέντρο βάρους μου. Δεν είχα σήμα!
Ο τρόμος μεγάλωνε, ο ήλιος ήθελε 4 ώρες για να δύσει, κι εγώ βρισκόμουν ακίνητος πατώντας σε ένα βραχάκι αμφιβόλου σταθερότητας. Έπιασα το σφυγμό μου και μέτρησα 170 παλμούς!

Πήρα μια βαθειά ανάσα και σφίχτηκα για να σταματήσω τη ταχυπαλμία που μου δημιουργούσε δυσάρεστο συναίσθημα και δεν με άφηνε να ηρεμίσω. Στη τέταρτη προσπάθεια τα κατάφερα αφού μπόρεσα να διπλώσω λίγο το σώμα μου.

Αυτό το κόλπο μου το έμαθε ένας καρδιολόγος όταν τον είχα επισκεφτεί για συχνές ταχυπαλμίες σε ανύποπτες στιγμές. Άργησα να καταλάβω ότι ο καφές ενίσχυε αυτή τη προδιάθεση. Όταν τον έκοψα, μείωσα τη συχνότητα, αλλά όταν τρομάζω, ή είμαι πολύ κουρασμένος το παθαίνω.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Λάθη και τύχη... βουνό. (1)

2010-01-13T19:48:00.001+02:00

Η χιονοθύελλα είχε σκεπάσει κάθε θέαση και το παράθυρο έσταζε τη διαφορά θερμοκρασίας. Δίπλα η ξυλόσομπα αγκομαχούσε να ανεβάσει βαθμούς και ο χρόνος βιαζόταν να μας ξεφορτωθεί.

Πριν 2 ώρες γυρίσαμε από την αποτυχημένη ανάβαση στη κορυφή της Ζήριας. Ο πάγος στάθηκε σύμμαχος του ανέμου που με μανία προσπαθούσε να μας ρίξει στη γλίστρα που κατέληγε μερικές εκατοντάδες μέτρα στο άγνωστο.

Αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο καταφύγιο καταστρώνοντας το σχέδιο της κατάβασης που θεωρήσαμε άκρως επικίνδυνη.
Οι παλμοί ανέβηκαν, οι ελπίδες μας μετρημένες και το κρύο ξεχάστηκε προς το παρόν.
Φτιάξαμε μια γραμμή ο ένας πίσω απ’ τον άλλον και πατούσαμε στα χνάρια του πρώτου. Δυστυχώς σχοινί δεν είχαμε, κι αυτό μας απομόνωνε απ’ τον κοινό μας κίνδυνο.

Δεν άργησε να έρθει το κακό! Ο Κώστας γλίστρησε και τον βλέπαμε να χάνεται στη πλαγιά ενώ προσπαθούσε να καρφώσει τα μπατόν στο πάγο μήπως κι ελαττωθεί η ταχύτητα της πτώσης του. Το ίδιο κάναμε κι εμείς καθώς ο φόβος έτρεμε τα πόδια μας που ισορροπούσαν στη πιο γλιστερή επιφάνεια.

Δεν κάναμε προσπάθεια διάσωσης, θα ήταν μάταιο για όλους. Το μόνο που μας είχε απομείνει ήταν να απομονώσουμε τον λυσσασμένο ήχο της χιονοθύελλας, προσπαθώντας να αφουγκραστούμε κάτι διαφορετικό, μια φωνή, ένα σινιάλο, οτιδήποτε.

Πέρασε μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε λίγα μέτρα πιο κάτω, για να ακούσουμε τη φωνή του Κώστα στα δεξιά μας. Με αργές, βασανιστικές και μελετημένες κινήσεις ξεκίνησε ο πρώτος προς το μέρος του κι ακολούθησε ο δεύτερος απέχοντας ο ένας από τον άλλον περίπου 5 μέτρα, όσο δηλαδή μπορούσαμε να δούμε τις φιγούρες μας και να μη χαθούμε.

Δεν είχε πάθει τίποτα, ξαπλωμένος μπρούμητα στον πάγο και με τα μπατόν καρφωμένα περίμενε. Σηκώθηκε προσεκτικά και χωρίς να πούμε τίποτα συνεχίσαμε προς το καταφύγιο.

Εκεί είχαμε όλο το χρόνο, να επισημάνουμε τα λάθη μας και να ανασυγκροτηθούμε για τυχόν χειρότερα, την επόμενη μέρα της κατάβασης.

Είχαμε ξεκινήσει από την Αθήνα με τις πιο ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Αποφασίσαμε ότι δεν θα χρειαζόταν ειδικός εξοπλισμός κι εκεί ήταν το λάθος μας. Ο καιρός στο βουνό αλλάζει απ τη μια στιγμή στην άλλη και πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα.
Αν είχαμε κραμπόν και σχοινιά θα μπορούσαμε να φτάσουμε στη κορυφή, νικώντας τη μανία του αέρα και του χιονιού που μας εμπόδιζε.

Κοιμηθήκαμε και την άλλη μέρα ξεκινήσαμε τη κατάβαση για το χωριό Τρίκαλα, περίπου 4 ώρες πορεία. Ο καιρός κόπασε και η ορατότητα επανήλθε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η συνταγή του "φτάνει"

2009-12-27T09:02:00.002+02:00

Φτάνει πια.

Κάθε συνταγή έχει τις δικές της απαιτήσεις. Δεν ζητά πολλά πράγματα, αρκεί να δώσεις τη σημασία που χρειάζεται σε κάθε υλικό που την αποτελεί.

Δεν γίνεται ν’ αφήνεις τη κατσαρόλα να βράζει κι εσύ να φεύγεις. Το φαγητό θέλει αγάπη και μεράκι, πρέπει να είσαι εκεί.

Οι αναλογίες, ο σωστός χειρισμός, η αφοσίωση και η φαντασία φέρνουν το ποθητό αποτέλεσμα, ακόμα κι αν δεν είσαι έμπειρος επί του θέματος. Στην αρχή θα αποτύχεις, στη συνέχεια μαθαίνεις.

Πρέπει να ξέρεις πότε να σταματάς να ρίχνεις αλάτι, πρέπει να μυρίζεις και να γεύεσαι κάθε τόσο στη διάρκεια του μαγειρέματος, να κλείνεις τα μάτια και να αφήνεις τις αισθήσεις να αναλαμβάνουν τη διαδικασία. Το μόνο που χρειάζεσαι, να έχεις εμπιστοσύνη στη μύτη σου και στον ουρανίσκο σου. Χρειάζεσαι αυτογνωσία και τόλμη.

Το φαγητό, όπως και κάθε δημιουργία, έχει ψυχή. Αποκτά προσωπικότητα από το πλάσιμο, το χρόνο και τη διάθεση. Αποκτά χαρακτήρα γιατί είναι μοναδικό. Ποτέ δεν είναι το ίδιο κάθε φορά. Ούτε εμείς είμαστε ίδιοι κάθε μέρα.

Ο σωστός χειρισμός και η γνώση, μπορεί να το σώσουν σε περίπτωση λάθους. Δεν θέλει άγχος, ούτε σπασμωδικές κινήσεις, αλλά χαλαρότητα, σύνεση και αφοσίωση.
Αν το βγάλεις πριν την ώρα του, θα είναι ωμό. Αν το αφήσεις περισσότερο, θα καεί!

Έτσι δεν είναι και οι σχέσεις;

Φτάνει πια, χάλασε το φαγητό.

Τι θλίψη, όταν βλέπεις το φαγητό να αδειάζει στη σακούλα των σκουπιδιών μετά από τόσο κόπο! Ψάχνεις να βρεις αιτίες, τι δεν πήγε καλά, αλλά μάταια. Κάνεις υποθέσεις, σκέψεις, αλλά είναι πια αργά.

Δεν το βάζεις όμως κάτω, την επόμενη ξέρεις τι να κάνεις. Κι αν αποτύχεις πάλι, δε πειράζει. Δεν είμαστε θεοί, πάντα μαθαίνουμε.

Φτάνει!

Καλή επιτυχία!

Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά;

2009-12-25T17:33:00.002+02:00

Είχαμε βγει στα μαγαζιά. Όλα γύρω γιορτινά, κόσμος πήγαινε κι ερχότανε, τα παιδιά να πηδάνε απ’ τη χαρά τους κρατώντας μεγάλες σακούλες, καμιά φορά ίσα με το μπόι τους.

Ήθελα κι εγώ να κρατώ ένα παιχνίδι τόσο μεγάλο κι ας ήταν ότι να’ ναι. Η αγωνία κορυφωνόταν μέρα με τη μέρα καθώς πλησίαζε η πρωτοχρονιά. Άραγε ο Άγιος Βασίλης θα με ανταμείψει επάξια για όλα όσα έκανα ετούτη τη χρονιά;

Μα δεν έκανα και κάτι κακό! Στο σχολείο καλά τα πήγαινα, τον υπόλοιπο χρόνο όλο παιχνίδι, γέλια και συμβουλές απ’ τους γονείς μου.

Ε, δεν ήμουν και τόσο άγιος, είχα πείσμα και πονηριά, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ανοίγει το ντουλαπάκι του μπουφέ της θείας και να βουτάει μια σοκολατένια μαργαρίτα από το πορσελάνινο βαζάκι.
Ένας αθώος πειρασμός που μεγεθύνεται σε πιο σοβαρές συνέπειες μεγαλώνοντας. Πάντα με μάλωνε καθώς παρατηρούσε ότι τα σοκολατάκια εξαφανίζονταν μέρα με τη μέρα, μέχρι που τους άλλαζε θέση και τα έβαζε πιο ψηλά να μη τα φτάνω.
Έλα ντε που ανακάλυψα πώς να ψηλώνω απότομα, βάζοντας μια καρέκλα κάτω απ’ τα πόδια μου!
Αυτή ήταν η αμαρτία μου!

Κι έτσι περίμενα τη κρίση του Άγιου Βασίλη και το άγχος μου αβάσταχτο. Αισθανόμουν κατηγορούμενος μπροστά στο δικαστή, να περιμένω την αθώωση ή τη καταδίκη.
Τι επιδοκιμασία κι αυτή στα 7 χρόνια της ζωής μου!

Τα Χριστούγεννα δεν μου λέγανε τίποτα. Περίμενα πως και πως τη πρωτοχρονιά. Εκεί ήταν όλη η σημασία των γιορτών.
Τα Χριστούγεννα γιορτάζαμε τη γέννηση του Χριστού, εκείνου που μαθαίναμε στα Θρησκευτικά, του Υιού του Θεού. Ναι αλλά τι με νοιάζει εμένα; Εγώ περιμένω τον Άγιο Βασίλη, και δεν έχω χώρο στο μυαλό μου για κατανύξεις και τέτοια. Αυτά είναι για τους γέρους. Τους έβλεπα να στριμώχνονται στην εκκλησία και να στέκονται όρθιοι ακούγοντας ακαταλαβίστικα λόγια απ’ τον παπά.

Πόσο βαριόμουν την εκκλησία! Πολλές φορές τύχαινε να πηγαίνουμε και το μόνο που ξεστόμιζα στη μητέρα μου κάθε τόσο ήταν, τέλειωσε;
Της έσπαγα τα νεύρα, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να κοινωνήσω, αν και μου άρεσε αυτό το ποτό. Γλυκό σαν σιρόπι για το λαιμό.

Έτσι πέρασαν πολλά Χριστούγεννα, κι όταν ο άγιος Βασίλης χάθηκε από τη πίστη μου, το βάρος των γιορτών έπεφτε περισσότερο στο νόημα των Χριστουγέννων.
Τώρα βλέπω τα παιδιά στους δρόμους να χαίρονται, να τρέχουν , να γκρινιάζουν για τις επιλογές των δώρων και νευριάζω.
Νευριάζω γιατί καθρεφτίζουν τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρός. Νευριάζω με τους γονείς τους, που διαιωνίζουν την απαξίωση του νοήματος των Χριστουγέννων, νευριάζω με τον εαυτό μου που τρέχω σα τρελός από μαγαζί σε μαγαζί, να βρω το δώρο που παρήγγειλε ο γιος μου απ’ τον Άγιο Βασίλη. Το μόνο άγχος τώρα είναι, πόσο να κάνει άραγε! Θα πάθω έμφραγμα αυτά τα Χριστούγεννα;

Άντε, καλές γιορτές και του χρόνου να είμαστε καλά να ξοδεύουμε!

Παιδί και Αφηρημένη Τέχνη

2009-12-17T22:21:00.004+02:00

Εισήγηση από σεμινάριο Περιβαλοντικής Εκπαίδευσης με θέμα: Τέχνη και Περιβάλλον - 2005

Ενότητα 1η: Παιδί και αφηρημένη τέχνη

Στις μοντέρνες εποχές αυτοί που θαυμάζουν την επιδεξιότητα του ζωγράφου ή του γλύπτη στην απόδοση πραγμάτων που τους είναι οικεία, θεωρούνται «αμύητοι».
Προτιμούν την αυστηρή και πιστή αναπαράσταση του φυσικού κόσμου και αναζητούν την αλήθεια μέσα από μια μιμητική απεικόνιση της, σαν να παρατηρούν μέσα από καθρέφτη.

Είναι γεγονός ότι σε παλαιότερες εποχές, μεγάλοι καλλιτέχνες μόχθησαν πολύ για να κατορθώσουν να αποδώσουν και τη παραμικρή λεπτομέρεια στα έργα τους. ‘Όμως με την ανακάλυψη της φωτογραφίας στα μέσα του 19ου αιώνα, η ζωγραφική άλλαξε ρότα, αφού πλέον ο φωτογράφος με ένα απλό πάτημα του κλείστρου μπορούσε να έχει μια πιστή αναπαραγωγή με κάθε λεπτομέρεια και ευκρίνεια, οποιασδήποτε εικόνας.

Όμως, δεν είναι μόνο η μη πιστή αναπαράσταση που ενοχλεί τους «αμύητους», αλλά και κάποια έργα που τα θεωρούν ασχεδίαστα, στραβά και κακόγουστα, ιδιαίτερα της σύγχρονης εποχής, και ακούμε συχνά αρνητικά σχόλια για τους σύγχρονους καλλιτέχνες.
Όπως έλεγε ο Gombrich, αν ρίξουμε μια ματιά σε ένα κόμιξ του Ντίσνεϋ θα δούμε ότι δεν χρειάζεται η λεπτομέρεια της πιστής αναπαράστασης ενός ποντικού για να εκφράσει τη μορφή του Μίκυ, όπως και κανείς δεν έχει διαμαρτυρηθεί για το αληθινό μήκος της ουράς του.

Βλέπουμε ότι η σύγχρονη τέχνη θέλει λίγα λόγια, και δυνατά. Η φλυαρία και η λεπτομέρεια, δεν είναι πλέον «ωραία» στη σύγχρονη εποχή. Ο κόσμος ζητάει απλά πράγματα, ευρηματικά, έξυπνα και φτιαγμένα με πολύ φαντασία. Αυτό φαίνεται και στις αρχιτεκτονικές κατασκευές με την απλοϊκότητα και την ευρηματική σχεδίαση, που προσφέρει η λιτή ομορφιά και η άνεση στους χώρους.

Για να πετύχει όλα αυτά ο σύγχρονος καλλιτέχνης, δεν του μένει παρά να καταφέρει να αποσπάσει την αλήθεια από το φυσικό της περιτύλιγμα, και να την απεικονίσει γυμνή χωρίς τις λεπτομέρειες, κάτι που η φωτογραφία δεν μπορεί να το κάνει.
Πως όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό; Τι είναι η αλήθεια; Που κρύβεται η αλήθεια σ ένα αντικείμενο;

Εδώ κρύβεται.
Στη ψυχή ενός παιδιού. Κατά ένα παράξενο τρόπο, όλοι λίγο πολύ σχεδιάσαμε ένα τέτοιο παρόμοιο ανθρωπάκι στη παιδική μας ηλικία, χωρίς κανένας να μας το διδάξει, όπως και κανείς δεν μας δίδαξε τον τρόπο με τον οποίο μασάμε τη τροφή μας.
Το ανθρώπινο σχήμα στην εικόνα 1, είναι η απλούστερη μορφή ενός ανθρώπου.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι αυτό το σχήμα θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο εκτός από άνθρωπο.
Αυτό το πρωταρχικό σχήμα της ανθρώπινης φύσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και η αλήθεια που εκφράζει την έννοια άνθρωπος. Είναι το απλούστερο σχήμα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, και όσες λεπτομέρειες κι αν προσδώσουμε πάνω σ αυτό, δεν πρόκειται ν αλλάξει η σημασία του.
Είναι λοιπόν ένα σύμβολο του ανθρώπου, χωρίς φύλλο, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς κίνηση.
Είναι απλά η αλήθεια που περιέχει την ουσία «άνθρωπος» και κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει.

Αντίθετα η Αναγέννηση που θεωρείται η εποχή που ζήλεψε τη κλασσική περίοδο της ελληνιστικής εποχής, ήθελε το καλλιτέχνη να εφαρμόζει τεχνικές, που το αποτέλεσμα να αγγίζει τη τελειότητα της πιστής αναπαράστασης.

Έτσι λοιπόν η διαδικασία που ακολουθεί ο σύγχρονος καλλιτέχνης, να αφαιρεί δηλαδή τη λεπτομέρεια από την ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από μια οπισθοδρόμηση στη παιδική του ηλικία, στην αγνότητα και την αλήθεια, και η διαδικασία αυτή λέγεται «αφηρημένη τέχνη».

Πως όμως ένα παιδί χωρίς να γνωρίζει την θεωρία της αφηρημένης τέχνης μπορεί και σχεδιάζει σαν το Πικάσσο ή σαν τον Κλέε;
Το παιδί δεν γνωρίζει κανόνες ούτε θεωρίες και δεν ακολουθεί κανένα μέτρο αξιολόγησης του έργου του. Απλά ζωγραφίζει χωρίς να γνωρίζει και αναπαριστά τη γυμνή αλήθεια που επισφραγίζει την αγνότητα της ψυχής του. Αντίθετα ο ενήλικας ο οποίος εκπαιδεύτηκε με βάση κάποιες αρχές και αξίες της τοπικής του κουλτούρας, ξεπέρασε την αγνότητα και τον άναρχο αυθορμητισμό της παιδικότητας του, κι έβαλε σε τάξη τη σκέψη του και κατ’ επέκταση, τη ζωή του. Άρχισε να περιτυλίγει την αλήθεια με το πανί της λογικής και να δίνει εξηγήσεις για τα πάντα μέσα από θεωρίες και πειράματα.

Μπορεί ένας ενήλικας να επιστρέψει στη παιδική του αγνότητα και να ξαναζωγραφίσει την αλήθεια έτσι όπως κάποτε τη γνώρισε;
Αυτό το ερώτημα απασχόλησε πολλούς καλλιτέχνες και πολλοί απ’ αυτούς ανέπτυξαν θεμελιώδεις θεωρίες πάνω στη παιδική αφαιρετικότητα και την αλήθεια. Πολλοί δε, επηρεαστήκαν από τις επαναστατικές αντιλήψεις της πρωτοεμφανιζόμενης επιστήμης της ψυχολογίας και δέχτηκαν τη φροϋδική θεωρία ως αποκάλυψη της ανθρώπινης ύπαρξης και ειδικότερα της παιδικής ηλικίας.
Είναι γεγονός πάντως, ότι σε όλους τους σταθμούς της ανθρώπινης ανακάλυψης ή αποκάλυψης, η υπερβολή ποτέ δεν έχασε έδαφος.
Στις απαρχές του 20ου αιώνα πολλοί θεωρήθηκαν γραφικοί έως και τρελοί που μιμούνταν τη παιδική ζωγραφική και ανέπτυσσαν στάσεις παιδικότητας ακόμα και στη καθημερινότητά τους.

Παρακαλώ αν πρόκειται να αντιγράψετε ή να δημοσιεύσετε τμήμα ή όλη τη παρούσα ανάρτηση, να σημειώσετε και την προέλευσή της γιατί αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία. Ευχαριστώ.

Στο τρένο... (Μέρος 4)

2009-12-07T19:04:00.000+02:00

Αθήνα, 15 χρόνια μετά.

Η δουλειά του Στέφανου σταθεροποιήθηκε, και τώρα απολαμβάνει κάτι περισσότερο από τον μέσο Έλληνα.

Παντρεύτηκε σε περίοδο ψυχικής και επαγγελματικής αστάθειας κι έκανε ένα παιδί. Τη γυναίκα του τη γνώρισε σε ένα πάρτι, τον είχε συνεπάρει το κατακόκκινο φόρεμα που φεγγοβολούσε, σαν να είχε βγει μέσα από παραμύθι! Όμως απέτυχε να συμφωνήσει στην ιδέα του γάμου και οι συμβιβασμοί που έκανε, τον έπνιγαν. Ποτέ δεν ισορρόπησε με τον εαυτό του, πόσο μάλλον με τη σύντροφό του. Έτσι χώρισαν!
Τώρα όμως τα βλέπει διαφορετικά, έχει αφοσιωθεί στο μέλλον του παιδιού του και παρέχει όλα τα απαραίτητα για την ασφάλεια, τη διατροφή και την διαπαιδαγώγησή του.

Είναι πολύ εργατικός και συχνά κάνει ταξίδια και διαλέξεις με νέες τάσεις και ιδέες στο χώρο του μάρκετιν. Η εταιρία που εκπροσωπεί στηρίζεται στα χέρια του και τα κέρδη της έχουν αυξηθεί κατά πολύ χάρη σ’ αυτόν. Είναι μεθοδικός και ευρηματικός στη δουλειά, αγχώδης και ανοργάνωτος στο μυαλό του.

Η εταιρία θα τον έστελνε στη Θεσσαλονίκη για να συντονίσει το ξεκίνημα μιας διαφημιστικής εταιρίας. Ετοίμασε τη μικρή βαλίτσα με τα άκρως απαραίτητα γιατί δεν θα έλειπε περισσότερο από μια μέρα. Έριξε μια ματιά στο γραφείο του μήπως είχε ξεχάσει κάτι σημαντικό κι ετοιμάστηκε να κατέβει στο γκαράζ για να ζεστάνει τη πανάκριβη μερσεντές.

Καθ’ οδόν θυμήθηκε… Σταμάτησε απότομα κι έτρεξε πάλι στο σπίτι, άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου του και πήρε από μέσα το βιβλίο. Από τότε που συνέβησαν τα παράξενα γεγονότα δεν το άνοιξε ποτέ. Το είχε όμως μαζί του σαν φυλαχτό. Πολλές φορές μπήκε στη περιέργεια να το διαβάσει, ειδικά τότε που έβλεπε το γάμο του να χάνεται σε ένα θλιβερό παρελθόν. Ήξερε ότι κάποτε θα το εγκαταλείψει, κι έπρεπε να το εγκαταλείψει για να συνεχίσει τη ζωή του φυσιολογικά. Δεν ήταν κάτι εύκολο με το άγχος και τη περιέργεια που τον διακατείχε, όμως μέχρι τώρα έβρισκε δύναμη για να μη διαβάσει, κι αυτό σήμαινε ότι θα τα κατάφερνε κάποτε να το ξεφορτωθεί τελείως.

Ξεκίνησε αρκετά νωρίς για να αποφύγει τη κίνηση στη πόλη. Στη διαδρομή σκεφτόταν όλα αυτά που του είχαν συμβεί παλιά, τα ταξίδια με τα τρένα, τις τάσεις φυγής, τα παράξενα όνειρά, το βιβλίο, και για μια ακόμα φορά βρέθηκε στο αδιέξοδο της λογικής πορείας των γεγονότων. Άνοιξε το cd player να απολαύσει το ταξίδι ακούγοντας το dust in the wind.

Μετά από τρεις ώρες και καθώς πλησίαζε στη Λάρισα, σκέφτηκε να μπει από τη παρακαμπτήριο να πει ένα γεια στο φιλαράκι του, μιας και ο χρόνος του το επέτρεπε. Ο φίλος του, είχε συνεργείο και αντιπροσωπεία της μερσεντές στη Λάρισα. Αυτός μάλιστα του πρότεινε πριν από 3 χρόνια να αγοράσει το αυτοκίνητο που οδηγούσε τώρα. Τον ήξερε από το πολυτεχνείο, ήταν συμφοιτητές.

Ο Βαγγέλης στεκόταν στην είσοδο της αντιπροσωπείας και χαιρετούσε πιθανόν κάποιους πελάτες του, τη στιγμή που ο Στέφανος παρκάριζε. Χάρηκε πολύ που τον είδε μετά από τόσο καιρό κι έκλεψε χρόνο για να τα πουν στο γραφείο. Ο Στέφανος, του αποκάλυψε τα αίτια της επίσκεψής του, και ότι θα έπρεπε ως τις 8 το βράδυ να είναι Θεσσαλονίκη.
-Πόσο θα μείνεις Θεσσαλονίκη;
-Αύριο το πρωί επιστρέφω. Ταξίδι αστραπή.
-Λοιπόν Στέφανε, θα κρατήσω το αμάξι σου σήμερα εδώ και θα σε πάω στο σταθμό με δικό μου μέσο, να συνεχίσεις με το τρένο. Είναι ευκαιρία να δω λίγο την εξάτμισή σου γιατί δεν μου άρεσε ο ήχος που έκανε όταν ήρθες. Αύριο θα έρθω να σε πάρω πάλι.
-Καλή ιδέα, ευκαιρία και για μένα να ταξιδέψω με τρένο. Έχω πολλά χρόνια να το κάνω!

Αφού επιβιβάστηκε στο τρένο, πήγε κατευθείαν στη τραπεζαρία για να φάει. Είχε μεσημεριάσει και η πείνα δεν του άφηνε χρονικά περιθώρια αφαγίας.
Ακούμπησε τη μικρή βαλίτσα δίπλα στο κάθισμα κι άφησε το βιβλίο στο τραπέζι. Αφού παράγγειλε φιλέτο με ρύζι, ασχολήθηκε παίζοντας με το βιβλίο μέχρι να έρθει το φαγητό. Έπαιζε περισσότερο με τη περιέργεια και το φόβο, ξέροντας ότι εκεί μέσα είναι το μέλλον του. Πολλές φορές στο παρελθόν έκανε αυτό το παιχνίδι, μα σήμερα ήταν κάτι διαφορετικό, σήμερα είναι πάλι σε τρένο μαζί με το βιβλίο, όπως τότε!

Αφού έφαγε, πήρε τα πράγματά του και σηκώθηκε για να βρει μια θέση βολική να ξεκουραστεί. Δεν ήξερε πόση ώρα ήθελε ακόμα για Θεσσαλονίκη. Ένα παράξενο και πρωτόγνωρο συναίσθημα τον είχε κυριεύσει από τη στιγμή που μπήκε στο τρένο. Ίσως η συγκινητική στιγμή, μετά από τόσα χρόνια, αισθάνθηκε τον Στέφανο τον ταξιδιάρη, τον Στέφανο που δεν μιλούσε, αλλά αντιδρούσε πάντα με το να φεύγει και να χάνεται σε ένα βαγόνι χωρίς προορισμό. Τι ανέμελα χρόνια!

Τελικά βρήκε μια θέση σε ένα κουπέ, μπήκε μέσα και χαιρέτησε με νεύμα τον μοναδικό επιβάτη! Έκατσε απέναντί του κρατώντας το βιβλίο σταυρωτά, κινώντας τη περιέργεια του επιβάτη. Το τρένο ήδη είχε περάσει τα Τέμπη και ο Στέφανος ρώτησε το επιβάτη:
-Συγνώμη κύριε, ξέρετε σε πόση ώρα φτάνουμε Θεσσαλονίκη;
-Νομίζω, σε μια ώρα το αργότερο θα έχουμε φτάσει.
-Κι εσείς Θεσσαλονίκη θα κατέβετε;
-Όχι, …όχι, δεν κατεβαίνω εκεί…

Ένα κύμα έκπληξης και τρόμου διαπέρασε όλο το κορμί του ξεκινώντας από τα πόδια του μέχρι το κεφάλι. Αυτός ο διάλογος του φάνηκε πολύ γνωστός, μόνο που είχε γίνει αντίστροφα. Κοίταξε τον συνεπιβάτη που ήταν χαμένος στο πουθενά, χαζεύοντας έξω απ’ το παράθυρο και αναγνώρισε τον εαυτό του. Παρόν και παρελθόν συναντήθηκαν στο ίδιο τρένο! Ήθελε πολύ να του μιλήσει, να του πει ότι αυτό που βλέπει είναι ο καθρέφτης του εαυτού του μετά από 15 χρόνια. Ένιωθε την αγωνία του, ήξερε τι σκεφτόταν, ήξερε ότι αυτό το ταξίδι ήταν απλά ένας δρόμος χωρίς σκοπό. Έβλεπε το τότε στο τώρα!

Θυμήθηκε το όνειρο με τη ταμπέλα …για μια άλλη ζωή, …σε μια άλλη ζωή, το τίτλο του βιβλίου, <Όνειρο μιας άλλης ζωής>! Κι εκείνη τη στιγμή όλες οι ζωές γίνανε μια. Η κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα ήταν η γυναίκα του, που την προσπέρασε, που την έχασε. Όλα τα γεγονότα άρχισαν να εξηγούνται μπροστά σε κάτι ανεξήγητο! Τώρα ήταν μπροστά στον εαυτό του κι έπρεπε να του δώσει μια ευκαιρία να σώσει ότι είχε χάσει. Ήθελε να μείνει κοντά του, να τον ακολουθήσει, να τον συμβουλέψει.
Ήξερε όμως ότι αν έλεγε το παραμικρό, τα πράγματα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Σίγουρα δεν ήταν έτοιμος να περάσει τέτοια δοκιμασία. Ο μόνος τρόπος θα ήταν να του χαρίσει το βιβλίο.
Να που ήρθε η μεγάλη στιγμή! Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη ο συνεπιβάτης είχε ήδη αποκοιμηθεί. Ο Στέφανος βγήκε ήσυχα από το κουπέ, αφήνοντας το βιβλίο στη θέση του.

Τώρα έμαθε τη συνέχεια, όπως έμαθε και το τέλος του βιβλίου, κι ας μην το είχε διαβάσει. Έφυγε με μια ελπίδα, ότι ο εαυτός του ίσως έσπαγε αυτό το κύκλο και το διάβαζε όλο, αποφεύγοντας την επανάληψη.

Για όλα όσα είχε μετανιώσει, τώρα φαίνονταν να είναι μελλοντικά και είχε πάλι την ευκαιρία να διορθώσει.

ΤΕΛΟΣ

Στο τρένο... (Μέρος 3)

2009-12-05T20:50:00.003+02:00

Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του, όλες αυτές οι συμπτώσεις του φέρνανε αναγούλα. Σηκώθηκε όρθιος, έψαχνε να βρει μια αρχή να συμμαζέψει το μυαλό του. Καθόταν και ξανασηκωνόταν σαν να μη μπορούσε να βολευτεί. Το κουπέ του τρένου είχε στενέψει υπερβολικά στο χώρο του μυαλού του. Ήθελε να πεταχτεί απ’ το παράθυρο, ν’ αρχίσει να τρέχει και να ουρλιάζει.

Πέρασαν 10 λεπτά, να στέκεται όρθιος και να κοιτά το βιβλίο που είχε καταλάβει μέρος του χώρου, που πριν λίγο είχε ξαπλώσει. Προσπαθούσε να βάλει μια τάξη στο κεφάλι του, αλλά όλα αυτά τα παράλογα γεγονότα του ανέτρεπαν κάθε λογική κλίμακα που έπρεπε να προσπεράσει. Έτσι, στάσιμος στο μυαλό και στο σώμα αδρανούσε στο εσωτερικό ενός τρένου που έτρεχε στο άγνωστο.

Έξω η νύχτα είχε σκεπάσει κάθε χρώμα και το κρύο απερίγραπτο. Το πρόσωπό του είχε παγώσει κυριολεκτικά αλλά δεν έλεγε να κλείσει το παράθυρο. Η ψύχρα ηρεμούσε το λογισμό του, τον μετέφερε αλλού, στο παρελθόν. Όρθιος μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο και με τα μάτια κλειστά, έκανε μια βόλτα στις γειτονιές των προηγούμενων σχέσεών του. Σκέφτηκε τα λάθη του, τις πίκρες που άφησε πίσω και τον τρόπο που έφευγε πάντα, στο ίδιο μοτίβο. Δεν ήθελε να είναι έτσι, αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει. Σαν να ήταν γενετική πληροφορία που καθόριζε ότι αυτή τη φάτσα θα κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή. Ήθελε να κλάψει αλλά το κρύο δεν τον άφηνε.

Ξαπλωμένος, πήρε το βιβλίο στα χέρια του κι άνοιξε τη πρώτη σελίδα.
Αφιερωμένο στον ταξιδιώτη, έγραφε! Δεν υπήρχε πουθενά υπογραφή συγγραφέα. Δεν άφησε να παρασυρθεί πάλι από το τρόμο και συνέχισε γυρνώντας σελίδα.

«Μέρος πρώτο… Στο κουπέ του τρένου ήταν μόνος με μια βαλίτσα. Το βλέμμα του χανόταν στα απέραντα λιβάδια έξω απ’ το παράθυρο, και το σώμα πηγαινοερχόταν δεξιά κι αριστερά στο ρυθμό που κρατούσαν οι συρμοί ….».

Δεν μπορούσε να χωνέψει αυτό που συνέβαινε! Άλλη μια σύμπτωση ήρθε να προστεθεί παρέα με τις άλλες. Το βιβλίο γράφει για το ταξίδι του.

Συνεχίζει… «Φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα που σχεδόν φεγγοβολούσε στην αντίθεση με τα πράσινα φυτά του γύρω χώρου. Ήταν πανέμορφη, και ξεχώριζε σαν να είχε βγει μέσα από παραμύθι….».

Άρχισε να συνηθίζει στην ιδέα του τρομακτικού παιχνιδιού που παίζεται για τον ίδιο, και μη μπορώντας να εξηγήσει το ανεξήγητο, συνέχισε να διαβάζει μέχρι…

Έκλεισε απότομα το βιβλίο γιατί πέρασε απ’ το μυαλό του κάτι πολύ τρομακτικό. Το πέταξε στην άλλη άκρη της καμπίνας σαν να τον χτύπησε υψηλό ηλεκτρικό φορτίο. Άρχισε να τρέμει πάλι.

Τι μπορεί να γράφει στο τελευταίο κεφάλαιο; Πως τελειώνει; Όχι, όχι δεν θα το διαβάσω, θα το πετάξω, δεν θέλω να ξέρω… μάλλον θα το κρατήσω, αλλά δεν θα το διαβάσω. Αυτό το βιβλίο μιλά για το ταξίδι μου, θα το φυλάξω. Ίσως σε μια δύσκολη στιγμή να χρειαστεί να το ανοίξω για να αποφύγω κάτι κακό. Θα το έχω πάντα μαζί μου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Στο τρένο... (Μέρος 2)

2009-12-04T16:07:00.001+02:00

Μέχρι τα Τέμπη, προσπαθούσε να διασταυρώσει το όνειρο με τη πραγματικότητα. Υπήρχαν πολλά κοινά, αλλά και πολλά κενά! Τι να σήμαιναν άραγε οι δύο φράσεις στο πίνακα ανακοινώσεων; Τι να ήθελε η κοπέλα σε ένα ξεχασμένο σταθμό; Γιατί το τρένο σταμάτησε χωρίς λόγο;

Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του κουπέ, κι ένας καλοντυμένος μεσήλικας έκατσε απέναντί του ανταλλάσοντας με ευγένεια, μια κίνηση αποδοχής σκύβοντας ελαφρώς τo κεφάλι του.

Πέρασε πολύ ώρα δίχως να μιλάνε, αγναντεύοντας και οι δυο το άγριο και καταπράσινο τοπίο των Τεμπών.

Ο μεσήλικας επιβάτης κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο που κίνησε τη περιέργεια στον Στέφανο, ρίχνοντας διακριτικές ματιές. Δεν μπόρεσε να δει τι είναι, γιατί έβλεπε μόνο το οπισθόφυλλο. Ο κύριος είχε αριστοκρατική εμφάνιση στο ύφος, αλλά και στο ντύσιμο. Σκέφτηκε, θα μπορούσε να ταξιδεύει με λιμουζίνα αντί με τρένο. Γιατί άραγε;
Όταν συνειδητοποίησε ότι το τελευταίο τρίωρο αναρωτιέται συνεχώς για το οτιδήποτε, προσπάθησε να χαλαρώσει τη περιέργειά του, να ανασυγκροτήσει τη σκέψη του και να χαθεί στις εικόνες που του πρόσφερε το παράθυρο.

Συγνώμη κύριε, ξέρετε σε πόση ώρα φτάνουμε Θεσσαλονίκη;
Ο Στέφανος χαμένος στο παράθυρο και στον ρυθμικό ήχο των συρμών, συνδύασε την ερώτηση, σαν να ήταν μέρος μιας αρμονικής σύνθεσης σε ρυθμό ραπ. Κοίταξε το ρολόι του και είπε: Νομίζω, σε μια ώρα το αργότερο θα έχουμε φτάσει.
Κι εσείς Θεσσαλονίκη θα κατέβετε;
Όχι, …όχι, δεν κατεβαίνω εκεί…
Αγχώθηκε με την ερώτηση γιατί αν έκανε την επόμενη ερώτηση, που πάτε; δεν θα ήξερε τι να πει. Δεν είχε προορισμό αυτό το ταξίδι! Απλά ταξίδευε για να ξεφύγει από τη στατικότητα της προηγουμένης ζωής, να αδειάσει όλο το βάρος των ενοχών, των λαθών και των μετριασμένων αποφάσεων στις ράγες ενός ατέλειωτου ταξιδιού!

Τα ταξίδια με τρένο πάντα του άρεσαν, πίστευε ότι λειτουργούσαν σαν ψυχοθεραπεία στο ακατάστατο μυαλό του. Από μικρός είχε ένα όνειρο, να κάνει το γύρο του κόσμου με τρένο, χωρίς να κατεβαίνει σε σταθμούς. Να γνωρίζει τον κόσμο πίσω από ένα παράθυρο, σαν θεατής σε παράσταση χωρίς τίτλο.

Άρχισε ήδη να σουρουπώνει και το γλυκό νανούρισμα των συρμών τον πέρασε στην άλλη όχθη. Δεν κατάλαβε ούτε πότε φτάσανε Θεσσαλονίκη, ούτε πότε φύγανε. Το διαπίστωσε όταν ένιωσε ότι ήταν μόνος στο κουπέ κι έξω η νύχτα είχε σκεπάσει για τα καλά κάθε εικόνα. Αναδιπλώθηκε στον φαρδύ καναπέ για να προετοιμάσει το χώρο για τον βραδινό ύπνο και σκεπάστηκε με το παλτό του, αφού έκλεισε το δυνατό φως της καμπίνας.

Λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος είδε στο απέναντι κάθισμα ένα βιβλίο. Ήταν το βιβλίο που κρατούσε στο χέρι του ο κύριος που κατέβηκε Θεσσαλονίκη. Θα το ξέχασε, σκέφτηκε. Άραγε τι βιβλίο να ήταν; Ξεσκεπάστηκε κι έκανε τη κίνηση να φτάσει με το χέρι του απέναντι. Όταν διάβασε το τίτλο, πετάχτηκε σαν ελατήριο, άναψε το φως και ξαναδιάβασε με μεγαλύτερη προσοχή. Ο τίτλος του βιβλίου έγραφε: «’Όνειρο μιας άλλης ζωής».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Στο τρένο... (Μέρος 1)

2009-12-03T01:44:00.002+02:00

Στο κουπέ του τρένου ήταν μόνος με μια βαλίτσα. Το βλέμμα του χανόταν στα απέραντα λιβάδια έξω απ’ το παράθυρο, και το σώμα πηγαινοερχόταν δεξιά κι αριστερά στο ρυθμό που κρατούσαν οι συρμοί καθώς το τρένο άφηνε πίσω το παρελθόν.

Του ήρθε στο μυαλό ένα τραγούδι, κι άρχισε να σιγοσφυρίζει πάνω στο ρυθμό, μέχρι να τον διακόψει η τελευταία γουλιά απ’ το ζεστό τσάι.

Μπαίνοντας στον απέραντο κάμπο της Λοκρίδας, στο βάθος υψώνονταν οι χιονισμένες κορφές του Παρνασσού και των γύρω επιβλητικών βουνών.

Κάθε φορά που έβλεπε χιόνι, θυμόταν την εκδρομή στη Πάρνηθα με τον πατέρα του. Ήταν η πρώτη επαφή με πυκνό χιόνι, και το παιχνίδι, μια μεγάλη αγωνία για τον πατέρα του που απεγνωσμένα προσπαθούσε να τον συγκρατήσει από ενδεχόμενο επιπόλαιο τραυματισμό.

Ένα νοσταλγικό χαμόγελο διαγράφτηκε στα χείλη του, μέχρι να χαθεί η εικόνα στο σκοτεινό τούνελ του Καλλίδρομου.

Τα ταξίδια με τρένο είναι ταξίδια ζωής. Κάθε θωριά απ το παράθυρο, και μια ιστορία, κάθε ιστορία, κι ένας σταθμός, κάθε σταθμός, και μια ανάμνηση και κάθε ανάμνηση, ένα δάκρυ.

Ότι έπαιρνε μαζί του ήταν μια βαλίτσα με δυο αλλαξιές ρούχα και μερικά βιβλία. Ότι κρατούσε μέσα του, ήταν η δίψα για το μετά.

Δεν είχε προορισμό, απλά ταξίδευε μέσα στην ιστορία του, στα λάθη του και στα πιστεύω του. Κι έτσι αποκοιμήθηκε στο γλυκό νανούρισμα των συρμών, και ο ρυθμός μετατράπηκε σε όνειρο.

Ονειρεύτηκε ότι κατέβηκε σε ένα σταθμό που ήταν χρόνια ξεχασμένος και ρημαγμένος απ’ την εγκατάλειψη. Όταν το τρένο έφυγε, η απόλυτη ησυχία έσπαγε μόνο απ’ τον ήχο της ανάσας του, που αχνισμένη απ’ το κρύο και την υγρασία έδινε έναν άλλο ρυθμό, πιο εσωτερικό, πιο γνώριμο. Έκατσε στη βαλίτσα του και αναρωτήθηκε γιατί κατέβηκε. Δεν ήξερε αν το μετάνιωσε, ή αν το ήθελε. Αγχώθηκε στην ιδέα ότι ήταν μόνος σε ένα μέρος που δεν γνώριζε, και δεν ήξερε αν θα περάσει επόμενο τρένο εκείνη τη μέρα.

Σηκώθηκε και πήγε κοντά σε ένα πέτρινο κτίσμα που θύμιζε παλιό σταθμαρχείο και είδε ένα παλιό πίνακα ανακοινώσεων ψιλοραγισμένο απ’ το χτύπημα του χρόνου.
Με μεγάλη έκπληξη και τρόμο διάβασε αυτό που ήταν γραμμένο.
«Επόμενη άφιξη: Σε μια άλλη ζωή».

Η παράλογη ανάγνωση τον έκανε να ξυπνήσει απότομα και να ηρεμίσει αφού συνειδητοποίησε πού βρισκόταν. Μετά από λίγη ώρα άρχισε πάλι να κοιτά απ’ το παράθυρο και να χάνεται στις σκέψεις σιγοσφυρίζοντας άλλο τραγούδι, όταν κάποια στιγμή κατάλαβε ότι το τρένο έκοβε ταχύτητα. Μάλλον πλησίαζε σε κάποιο σταθμό.

Όταν σταμάτησε, με μεγάλη έκπληξη αναγνώρισε το σταθμό που είχε δει στο όνειρό του. Προσπάθησε να δει απ’ το παράθυρο ποιος σταθμός ήταν, αλλά δεν υπήρχε ταμπέλα. Κανείς δεν ανακοίνωσε την άφιξη και κανείς δεν κατέβηκε, ούτε ανέβηκε.

Κατέβασε το παράθυρο κι έβγαλε το κεφάλι έξω για να έχει πιο ευρύ οπτικό πεδίο, και είδε στην άκρη του σταθμού μια κοπέλα να στέκεται. Δεν κατάλαβε γιατί βρίσκεται εκεί και τι περιμένει. Φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα που σχεδόν φεγγοβολούσε στην αντίθεση με τα πράσινα φυτά του γύρω χώρου. Ήταν πανέμορφη, και ξεχώριζε σαν να είχε βγει μέσα από παραμύθι. Σκέφτηκε να κατέβει, αλλά μέχρι να το αποφασίσει, το τρένο άρχισε να κινείται. Τώρα θα την έβλεπε από πιο κοντά να στέκεται μπροστά από το παλιό πέτρινο σταθμαρχείο.

Πίσω της ακριβώς ήταν η ίδια ταμπέλα ανακοινώσεων και με δυσκολία κατάφερε να διαβάσει: «Άφησες το όνειρο για άλλη ζωή»...

...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Καλά Χριστούγεννα...

2009-12-01T21:10:00.000+02:00

Έρχονται πάλι γιορτές. Τα χέρια βαθειά στις τσέπες, όπως σε κάθε γιορτή, σε κάθε μνημόνιο, η μεγάλη εμποροπανήγυρις ξεκινά.
Άραγε χωρίς αυτή, τι νόημα θα είχε η κατάνυξη της θρησκευτικότητας;

Κάποιοι ενώπιον της κρίσης και μη, χέστηκαν για το νόημα, και ορμούν να διαφημήσουν, να πουλήσουν, να ξεφτιλίσουν τη πίστη, στολίζοντας με όποιο ακαλαίσθητο τρόπο διαθέτουν, τον κάθε ακαλαίσθητο χώρο τους, με την κάθε αμερικανιά που τους προσφέρει ο εμπορικός ανταγωνισμός.

Και πίσω από τη βιτρίνα εμείς, με μάσκα τη δήθεν αγάπη, καταναλώνουμε για μας, για άλλους, και το χρήμα ρέει σε βάρος αυτών που δεν αγαπάμε, που ζουν σε τόπους άγνωστους, χωρίς νερό και ψωμί.

Ξαφνικά η UNISEF θυμάται το πόνο και σπεύδει, κι άλλες οργανώσεις αγάπης τρέχουν να προλάβουν. Ποντάρουν στο νόημα των ημερών και κερδίζουν την αδυναμία και τη τσέπη μας.

Όταν ήμουν μικρός ήθελα ένα κόσμο διαφορετικό. Τώρα που μεγάλωσα τον θέλω συνειδητοποιημένο.

Καλλιόπη...

2009-11-27T17:42:00.000+02:00

35X50 Μολύβι 2009

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω το σγουρό.

Απ' τα καλύτερα μοντέλα, υπομονετική και πειθαρχημένη. Συνάδελφος, που θα ζήλευε κάθε ΠΕ8 να την έχει στο σχολείο του!

Ιδιαίτερα ευαίσθητη, πλακατζού, μα πάνω απ' όλα ταπεινή και συνεπής στο λειτούργημά της.

Υ.Γ. ....και σέξυ!

Η μπαρόβια...

2009-11-23T20:45:00.000+02:00

Μεταλλικά ελάσματα και σύρματα. Φυσικό μέγεθος (1995)

Αντίγραφο από χειρονομιακό σχέδιο.

Ωραίο και όμορφο.

2009-11-23T19:36:00.001+02:00

Στην εποχή μας το ωραίο και το όμορφο χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα.
Όμως στη τέχνη, αν πάρουμε την ετυμολογία των 2 λέξεων θα διαπιστώσουμε μεγάλη διαφορά.
Έτσι προκύπτει ότι το ωραίο προέρχεται από την ώρα και σημαίνει κάτι το οποίο βρίσκεται στην ώρα του, το καίριο, το σωστό.
Το ωραίο δεν εκφράζει μορφή, αλλά τη γενική και εσωτερική εικόνα του υποκειμένου.
Π.χ. «Ωραία ημέρα σήμερα», «Γνώρισα τον Δημήτρη. Καθόλου όμορφος, αλλά ωραίος τύπος», «Ωραία η κλασσική μουσική!»
Από την άλλη, το όμορφο ανταποκρίνεται στην μορφή. Όμορφο σημαίνει αυτό που έχει καλή μορφή. Δεν εκφράζει την εσωτερική εικόνα του υποκειμένου, αλλά μόνο αυτό που φαίνεται.
.

Παρνασσός

2009-11-17T23:23:00.000+02:00

Κάθε πρωί που σηκώνομαι πηγαίνω στη κουζίνα και γεμίζω ένα ποτήρι νερό. Το φέρνω στα χείλη, και όταν ανασηκώνω το κεφάλι για να πιώ, βλέπω έξω απ’ το παράθυρο τις χιονισμένες κορφές του Παρνασσού.
Κάθε πρωί η ίδια σκέψη. Άραγε πώς να είναι τώρα εκεί πάνω!
Τα μεσημέρια μου άρεσε να μπαίνω στο ελατόδασος και να παίρνω το μονοπάτι της ανηφοριάς. Δεν κατάλαβα πως έφτασα κιόλας εκεί πάνω, αλλά ήμουν σχεδόν στα μισά.
Κανόνισα τη Κυριακή να ξεκινήσω απ’ το πρωί για να έχω όλη τη μέρα μπροστά μου!
Πήρα κι άλλον ένα συνάδελφο παρέα. Ξεκινήσαμε στις 8. Πάνω απ’ τη Βελίτσα πήραμε το μονοπάτι δίπλα στα διπόταμα. Το δάσος έκοβε σχεδόν όλη τη θέα μέχρι τις Τσάρες. Από κει και πάνω ξεκινά η αλπική ζώνη. Δεν πίστευα στα μάτια μου! Ο κάμπος της Λοκρίδας, ένα τεράστιο πιάτο στη θωριά μας!
Πάμε συνεχίζουμε, εδώ που φτάσαμε δεν τα παρατάμε!
Άρχισαν τα δύσκολα. Μέχρι το διάσελο τα πόδια μου γίνανε μαντάρα. Η ανάσα τόσο δυνατή που έκοβε τη σιωπή με ρυθμικές μαχαιριές.
Στρίψαμε δεξιά, 100 μέτρα μείνανε. Το χιόνι πυκνό και η ορατότητα ανάμεικτη.
Να το κολονάκι, μέσα στη γκριζάδα ξεπρόβαλε. Φαίνεται φύσηξε πολύς αέρας εδώ πάνω κι έσπρωξε το χιόνι μακριά. Κακοτράχαλη κορφή, σαν όνειρο μου φάνηκες.

Ο ουρανός καθάρισε κι αποκάλυψε τη μαγεία! Τώρα φαίνεται και το Αιγαίο πίσω από τα βουνά της Εύβοιας. Χαλάλι η ταλαιπωρία που βάσταξε 6 ώρες.
Την επόμενη με το ποτήρι ξανά στα χείλη, είδα τις κορφές. Ήμουν κι εγώ εκεί.
Άντε στην υγειά σου γεροντόβραχε, μου πήρες τη καρδιά, κι άφησες στη Λιάκουρα το μυστικό μου!

Τιθορέα 1998

Σκίτσα στο χώρο

2009-11-17T22:14:00.001+02:00

Μέταλο 1994

Ελάσματα και σύρματα, μολυβιές χωρίς χαρτί!

Στρατευμένη παιδεία ...

2009-11-12T21:53:00.000+02:00

Σίδερο, κεραμικό. 1994

Δεν υπάρχουν σχόλια για τη στρατευμένη παιδεία, νομίζω όλοι γνωρίζουμε τι υπάρχει πίσω από τα βιβλία και ποιές οι σκοπιμότητες. Το έργο μιλά από μόνο του!

Η Εύα ακόμα ονειρεύεται...

2009-11-07T14:26:00.002+02:00

120X60 εκ. Λάδι σε καμβά. (2009)

Το ταξίδι των χρωμάτων είναι το ίδιο ταξίδι με τις γεύσεις, με τη μουσική αρμονία και με οτιδήποτε συνθέτει το ωραίο και μοναδικό.

Το θηλυκό ακόμα γοητεύει γιατί κρατά μέσα του το μυστήριο της γέννησης.
Τα χρώματα ξεπηδάνε και γίνονται ορατά αποκωδικοποιώντας τις φόρμες και την υφή που το φως θέλει να αποκαλύψει.

Οι θηλυκές καμπύλες τραβάνε το βλέμμα και η ψυχή χρωματίζεται από το αιώνιο υπέροχο δημιούργημα που η θεϊκή έμπνευση έπλασε για να διαιωνίζει το είδος του.

Ο πατέρας μου

2009-11-07T14:23:00.002+02:00

100Χ70 εκ. Λάδι σε καμβά (2008)

Ο αυστηρός, ο πολεμιστής, ο δάσκαλος, ο αστείος, ο σταθερός.
Τα χρώματα ομολογούν και το σχέδιο αναγνωρίζει.

Καθιστή γυναίκα

2009-11-07T14:20:00.009+02:00

100Χ70 εκ. Λάδι σε καμβά. (2001)

Καλοκαίρι στην Άνδρο

Γυάλινη κανάτα πάνω σε τραπέζι...

2009-11-06T11:28:00.003+02:00

80Χ60 εκ. Λάδι σε καμβά (1987)

Στη σχολή στο Πύργο της Τήνου.

Η πληρότητα του τίποτα!

2009-11-05T20:41:00.000+02:00

Βρήκα ένα βάτραχο καθώς ξεπαρκάριζα τη μηχανή.
Είπα να τον πιάσω να τον φιλήσω, μπας και προκύψει καμιά πριγκίπισσα, αλλά το μετάνιωσα. Αν με έβλεπε κανείς θα γινόμουν το θέμα της ημέρας.

Τις προάλλες σκεφτόμουν, τι καλά να ζωντάνευαν κάτι ξεχασμένοι πίνακες που κρέμονται δίπλα στο τζάκι. Θα γέμιζε κόσμο το σπίτι, αλλά και θα είχα την ευκαιρία να μιλήσω σε κάποια πρόσωπα που ποτέ δεν τόλμησα να τους πω αυτά που ήθελα.

Κάποια άλλη φορά μιλούσα με ένα σύννεφο. Του έκανα ερωτήσεις κι έπαιρνα τις απαντήσεις από τα σχήματα που άλλαζε. Ώρες ατέλειωτες περάσαμε μαζί. Για μια στιγμή σκέφτηκα τι θα γινόταν αν περνούσε κάποιος και με έβλεπε με το κεφάλι ψηλά, να συνομιλώ με το πουθενά. Δεν είναι λίγο, σε ένα μικρό τόπο που ζω, να συμβαίνουν τέτοια πράγματα!

Πριν 20 χρόνια, ζούσα σε ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου, και το σπίτι μου ήταν σε μια ανηφοριά λίγο έξω από τη κίνηση. Ωραίος τόπος, καταπράσινος, με πολλά και ψηλά δέντρα. Θυμάμαι, έκανα βόλτες μέσα στο δάσος γιατί το σπίτι με έπνιγε από διάφορα θέματα που με απασχολούσαν.
Κάποια στιγμή αισθάνθηκα τη παρουσία πολλών. Ήταν τα δέντρα που με συντρόφευαν.
Τα ψηλά και μεγάλα κλαδιά, ήταν σαν χέρια που ήθελαν να με αγκαλιάσουν και να συμπαρασταθούν στο δράμα μου.
Στάθηκα μπροστά σε ένα, και το αγκάλιασα. Άρχισα να του μιλάω το πόνο μου, του εξομολογήθηκα τα λάθη μου, κι εκείνο άκουγε. Ήμουν σίγουρος ότι άκουγε.
Ένιωσα τους παλμούς του, σαν να ήθελε να μου πει, μη στεναχωριέσαι φίλε, κοίτα γύρω σου, όλη αυτή η στατικότητα που βλέπεις είναι φαινομενική. Η ζωή υπάρχει παντού και τίποτα δεν μένει ίδιο. Έτσι κι εσύ συνεχίζεις το δρόμο σου, κι ας νομίζεις ότι κόλλησες.
Φεύγοντας από δω θα είσαι άλλος άνθρωπος.
Κι έτσι έγινε, φεύγοντας ήμουν καλά. Γύρισα σπίτι με αγαλλίαση.

Τελικά τι έχω γιατρέ μου;
Τίποτα δεν έχεις, αυτό είναι το πρόβλημα!
Χρειάζεσαι μια συντροφιά για να πάψεις να βλέπεις με πονηρό μάτι τα βατράχια, να μιλάς με τα σύννεφα και τα δέντρα.

Όταν ήρθε τελικά, στη ζωή μου η σύντροφος, όλα τα παραπάνω τα ζούσα μες στα τα μάτια της.
Δάση ολόκληρα, σύννεφα και θάλασσες ξανοίγονταν στο βλέμμα της.
Όμως ήμουν ένας απλός θεατής. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω, δεν μπορούσα να την αγκαλιάσω όπως το δέντρο και να εξομολογηθώ.
Έτσι άρχισα πάλι να γυρνώ στον εαυτό μου, στα βατράχια, στα σύννεφα και στα δέντρα.
Εκείνη δεν άντεξε και με εγκατέλειψε.
Τα σύννεφα και τα δέντρα ποτέ!

Έτσι, ζω με το τίποτα, και με συντροφιά τα πάντα.

Α, ξέχασα! προχτές ένα κουταλάκι εξέφρασε το παράπονό του, ότι δεν του δίνω σημασία, παρά μόνο όταν το βουτάω στο βαζάκι με το βύσσινο.

Αχ αυτά τα κουταλάκια, ποτέ δεν θα μεγαλώσουν!

Στο γιό μου...

2009-10-13T19:32:00.004+03:00

Με τα μάτια της αγνότητας, ασκανδάλιστη ψυχή, έφτασες, και τρέχεις και όλο τρέχεις στο πάρκο της ζωής. Και μεγαλώνεις γρήγορα, στέκεσαι, μιλάς, και πάλι τρέχεις.

Πρόσεχε, σε δρόμους πονηρούς στέκεται η ομορφιά, και σε μονοπάτια δύσκολα είναι η αλήθεια.
Μη ξανοίγεσαι και μη γυμνώνεσαι. Τότε μόνο θα σε βλέπουν.

Μη γονατίζεις, στάσου όρθιος και βλέπε ανατολές.

Στη βροχή μη κρύβεσαι, βλέπεις; τα δέντρα είναι γενναία.

Κι αν ποτέ αποκοιμηθείς, άδραξε τ’ όνειρο που σε κάνει να πετάς, και καν το σκλάβο στη ψυχή σου.

Πέτα πάνω απ τα βουνά, και μη τρομάζεις. Θα ‘μαι εκεί να σε θαυμάζω, στις πιο ψηλές κορφές για να σε φτάνω.

Ο πόνος είναι πόνος, μόνο άμα το θες.

Το σίδερο γίνεται ατσάλι όταν μαλακώνει, το ξέρεις;

Αυτά τα έμαθα αργά, και στα λέω, για να μην είναι αργά όταν τα ζεις.

Μπορεί να μην είμαι εκεί σε σένα, είσαι εδώ όμως σε μένα.

Κι ακόμα αν το θες, απ' του Άδη τα κατώτερα να έρθω, να σ' αγκαλιάσω πατρικά, στα δύσκολα ψυχή μου, με μια ζεστή αγκαλιά να σ’ αποκοιμίσω, θα ‘ρθω.

Άντε, πέτα πάνω απ τα ψηλά βουνά και μη τρομάζεις. Είμαι εκεί και σε θαυμάζω, στις πιο ψηλές κορφές, να μη σε χάνω.

Ο δάσκαλός μου

2009-10-12T22:16:00.002+03:00

Μαζί με το φώς γεννήθηκε η τέχνη. Δες το φως πως περιγράφει τις φόρμες του Απόλλωνα. Παρατήρησε τη πλαστικότητα του σώματος, έτσι όπως τη διαβάζει το φως.

Πράγματι δάσκαλε, τα βλέπω όλα αυτά, μάθε με να υπηρετώ κι εγώ το φως, να πλάθω τις φόρμες έτσι όπως τις ορίζει η φύση!

Είναι το μόνο που δεν μπορώ να σου μάθω. Είναι σαν να μου ζητάς να σε μάθω να διψάς. Το μόνο που μπορώ είναι να σου δείξω που είναι η πηγή και πώς να πίνεις. Κι όταν το κάνεις ωραία (σωστά), τότε το φως δεν θα σε προδώσει.

Η τέχνη δεν πουλιέται, είναι σαν τον έρωτα, έλεγε. Η πορνεία είναι αμαρτία. Βρίσκεις λογικό να πουλάς τα παιδιά σου; Άλλο να χαρίζεις και άλλο να πουλάς. Όταν χαρίζεις κάτι, ξέρεις ότι σου ανήκει. Όταν πουλάς κάνεις ανταλλαγή. Δεν είναι πια δικό σου.

Τα λόγια αυτά τα κράτησα βαθιά μέσα μου. ¨Έμαθα να ξεδιψώ, να υπηρετώ το φως με σεβασμό, να μη ξεγελιέμαι απ τη δίψα και να μην πουλάω. Τέχνη είναι να περπατάς χωρίς να πατάς, μα ούτε να πετάς.

Το καλοκαίρι αυτό επισκέφτηκα τα παλιά λημέρια στη Τήνο. Πέρασαν 25 χρόνια από τότε που μάθαινα να πελεκώ το μάρμαρο και να πλάθω το πηλό στη σχολή στο Πύργο. Η χαρά μου απερίγραπτη, και οι μνήμες ξεπετάγονταν απ’ το κουτί της λησμονιάς σαν σοκολατάκια.

Σε κάθε στενό, σε κάθε σοκάκι θυμώμουν κι ένα συμβάν. Να, εδώ έμενε ο Χρήστος, πόσα βράδια δίπλα στη ξυλόσομπα μιλούσαμε για τέχνη! Να και το σπίτι του Κωστή. Εδώ μαζευόμασταν και ζωγραφίζαμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Μια βδομάδα πόζαρα εγώ, την άλλη η Γεωργία, τη πάρα άλλη ο Κωστής, και πήγαινε έτσι όλη η χρονιά. Να και το καφενείο του Λαμέρα. Η κυρά Αλεξάνδρα έκανε τις πιο ωραίες τυρόπιτες.

Να και το σπίτι του δάσκαλου, λες να είναι κανείς εκεί; Πλησιάζοντας άκουσα ένα γνώριμο ήχο. Κοίταξα αδιάκριτα από το θολό τζαμάκι του κατωγιού και είδα ένα παππού να πελεκάει μια ξαπλωτή φιγούρα μαρμάρινη. Έσπρωξα λίγο το πορτάκι να δω καλύτερα.

Δάσκαλε; Γύρισε και με είδε. Η συγκίνηση απερίγραπτη. Είσαι ο Κίμωνας; Ναι δάσκαλε, εγώ είμαι. Μπήκα μέσα και τον αγκάλιασα.

Μαζί φάγαμε, μου έδειξε όλα τα έργα του από τότε που έφυγα. Ένιωσα ότι δεν πέρασε καθόλου ο χρόνος. Μιλούσαμε μέχρι το απόγευμα για τη πορεία μου στη ζωή, στη τέχνη, τις σκέψεις του και τα έργα μας.

Μου είπε για το βραβείο που δεν δέχτηκε από την νομαρχία, ως ένδειξη της προσφοράς του στη τέχνη και το τόπο που υπηρέτησε ως δάσκαλος γλυπτικής. Ποτέ δεν μ αρέσανε οι κορδέλες και τα πυροτεχνήματα. Δεν είμαι ήρωας, ούτε έκανα κάτι μοναδικό. Έχεις δει ποτέ να βραβεύουν υπηρέτες; άμα πεθάνω, ας κάνουν ότι θέλουν, δεν θα είμαι εκεί για να διαφωνήσω.

Καθώς αποχαιρετιζόμασταν μετά από πολύ ώρα κουβέντας, στο κεφαλόσκαλο μου είπε: «Κίμωνα, κι αν με πάρει ο χάρος σήμερα, δεν με πειράζει». Γιατί δάσκαλε; έχεις πολλά ακόμα να δώσεις για τη τέχνη. Μου χαμογέλασε χωρίς να απαντήσει.

Κατάλαβα τι ήθελε να μου πει. Οι ρυτίδες στο πρόσωπό του ομολογούσαν την επάρκεια της ψυχής του. Δεν είναι ότι βαρέθηκε τη ζωή, έμαθε, δίδαξε, κατανόησε το φως και είναι έτοιμος να ενωθεί μαζί του αν χρειαστεί. Τον αγκάλιασα κι έκλαψα στον ώμο του. Ήθελα να του πω ότι πάντα τον είχα σαν δεύτερο πατέρα μου.

Με είδε να φορώ τα γυαλιά, να κρύβουνε τα δάκρυά μου και με χτύπησε στη πλάτη. Άντε καλό δρόμο να έχεις.

Άντε γεια δάσκαλε, θα σε ξαναδώ πάλι. Θα έρθω να σε δω!

Πριν στρίψω στο σοκάκι γύρισα και τον είδα στο κεφαλόσκαλο να με χαιρετά. Κράτησα τα λόγια του: «Κι αν με πάρει ο χάρος δεν με πειράζει».

Αυτός είναι ο δάσκαλος μου, ο Γιάννης Μανιατάκος.

Paul Potts. Η δύναμη είναι στη ψυχή.

2009-10-12T22:02:00.009+03:00

Ο Poul είναι πωλητής τηλεφώνων, με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Από μικρός ήταν μόνος από παρέες, στο σχολείο του ήταν το κέντρο του γέλιου και του χλευασμού λόγω της εμφάνισής του.
Στο διαγωνισμό αρχικά νομίζαν ότι πρόκειται για ψώνιο και προετοιμάστηκαν κατάλληλα όπως φαίνεται να γελάσουν.
Επέλεξε να τραγουδήσει το Nessun Dorma που μόνο ο Pavarotti μέχρι τώρα είχε το προνόμιο να το εκτελεί επάξια.
Αυτό το βιντεάκι είναι ένα μάθημα για όλους και μια ακράδαντη απόδειξη ότι τελικά η ομορφιά δεν είναι αυτό που βλέπουμε.

Η συνέχεια επι της οθόνης...

Για να το δείτε, κλείστε πρώτα τη μουσική στη δεξιά μπάρα που ξεκινά αυτόματα.

Και αφού πέρασε όλα τα σκαλοπάτια του διαγωνισμού, δείτε τον τελικό.

Τα βουνά δεν μιλάνε...

2009-10-11T14:17:00.022+03:00

Άλλο ένα βήμα, άλλη μια ανάσα. Ένας αγώνας ζωής, μια πρόκληση στη ξεγνοιασιά της καθημερινότητας.

Θυμάμαι κάπου στα 1500 μέτρα, λίγο πριν βγούμε στην αλπική ζώνη του Ολύμπου, τα ελατόπευκα, καλοταϊσμένα στο μοναδικού κάλους οικοσύστημα, να πόζαρουν μπροστά στο φακό με περηφάνια.
Στάθηκα λίγο να χαζέψω, να νιώσω την απόλυτη σιωπή που επεκτεινόταν στα απόκρημνα φαράγγια και τις ρεματιές.

Ήμασταν μέσα στα σύννεφα, η ορατότητα περιορισμένη και η υγρασία στο 100%. Δεν ήμασταν μόνοι. Πλήθος ζωών εναρμονίζονταν στη σιωπή, σαν να ζούσες σε άλλο κόσμο. Πού φτάσαμε! Να παρομοιάζουμε με άλλο κόσμο τη φύση, και με φυσικό κόσμο τη τσιμεντοκρατία.

Σε λίγο, μπήκαμε ξανά στο ρυθμό, ένα βήμα, μια ανάσα. Ο ρυθμός της ζωής! Βγήκαμε πάνω από τα σύννεφα. Ο ήλιος σύμμαχος στο αλπικό ψύχος, αφού τις ζωές τις αφήσαμε πιο κάτω. Στα 2000 μέτρα δεν υπάρχουν δέντρα. Μόνο κάτι χαμηλά θαμνάκια που αντιστέκονταν στο μάλωμα του βαρύ χειμώνα.

Περνώντας τη τελευταία και δύσκολη τραβέρσα, το «Ανάθεμα» (όνομα και πράμα), βγήκαμε σε ένα στενό πέρασμα σαν χωμάτινο γεφύρι, τον «Λαιμό». Δεξιά και αριστερά απλώνονταν τα σύννεφα σαν βαμβάκι γύρω από Χριστουγεννιάτικη φάτνη.

Φτάσαμε στη «Κοιλάδα των Μουσών», στα καταφύγια. Τα πιο ψηλά καταφύγια των Βαλκανίων. 2750 μέτρα.

Απέναντι μας, στεκόταν ορθός ο θρόνος του Δία. Εκεί λένε ξεκουραζόταν ο Δίας και ακουμπούσε τη πλάτη του, όταν γυρνούσε αποκαμωμένος απ’ τις μάχες. Πίσω απ’ το θρόνο φαινόταν ελάχιστα η κορυφή, η ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας, κοντά στα 3000 μέτρα.

Επιτέλους, λίγη ζεστασιά στο τζάκι, και μια ζεστή σούπα συνόδευε τη χαλάρωση μετά από 6 ώρες πορεία.

Αφού έδυσε ο ήλιος η θερμοκρασία έπεσε στους -15, παρόλο που ήταν τέλος Σεπτέμβρη. Κοιμηθήκαμε ζεστά το βράδυ, περιμένοντας την ανατολή για να συνεχίσουμε τη πορεία μας στη κορυφή.

Το άλλο πρωί, μαζί με το αχνιστό τσάι να ιδρώνει το παράθυρο του καταφύγιου, έβγαλα τις πιο ωραίες φωτογραφίες. Έξω όλα παγωμένα, ακόμα και τα σημαιάκια.

Ξεκινήσαμε με καλό καιρό. Λίγο αεράκι πάγωνε τα χέρια και το κεφάλι, αλλά ήταν θέμα χρόνου, όταν ο ήλιος θα έβγαινε για τα καλά.

Φτάσαμε στα «Ζωνάρια», ένα στενό μονοπάτι στη πλάτη του θρόνου. Όποιος πάσχει από ακροφοβία, εκεί σταματά.

Συνεχίσαμε με προσοχή, ο πάγος της νύχτας ακόμα γλιστρούσε. Περάσαμε το επικίνδυνο σημείο και μπροστά μας ορθώνονταν μυτεροί βράχοι, τα μυτίκια που λένε. ¨Ένα απ’ αυτά είναι και το πιο ψηλό, ο Μύτικας. Εκεί θέλει σκαρφάλωμα. Περίπου 50 μέτρα μας χώριζαν απ’ τη κορυφή.

Η αποστολή έκλεισε με τα στόματα ανοιχτά, όταν στην τελευταία δρασκελιά, διαπιστώσαμε ότι δεν πάει πιο ψηλά. Γυρνούσες το βλέμμα σου γύρω γύρω, και όλα ήταν πιο κάτω από σένα.

Ένα απαλό παγωμένο αεράκι δεν σε άφηνε να απαλλαγείς από το βαρύ εξοπλισμό. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο καθαρή, που διέκρινες μέχρι τις κορφές του Ταΰγετου στη Πελοπόννησο.

Θυμήθηκα το τραγούδι του Χατζή, ..όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά… Στη μια μεριά το Αιγαίο και στην άλλη το Ιόνιο. Πόσο μικρή είναι η Ελλάδα από πάνω! Και πόσο μεγάλα τα προβλήματα της εκεί κάτω!

Ήρθε η ώρα της κατάβασης, δεν μπορείς να μείνεις αρκετή ώρα στη κορυφή, παγώνεις. Έπρεπε το απόγευμα να είμαι στη Ραφήνα, μη χάσω το τελευταίο καράβι για Άνδρο. Χαιρετήσαμε τον Όλυμπο και κλείσαμε ραντεβού πάλι την επόμενη χρονιά.

Από την εθνική βλέπαμε τις κορφές που κάμποσες ώρες πριν ήμασταν εκεί. Ευχαριστήσαμε το βουνό για τη φιλοξενία και τα βλέμματα γύρισαν ξανά στο δρόμο της επιστροφής.

Αργά το βράδυ, ήμουν στο σπίτι μου και αποθήκευα τον εξοπλισμό ξανά στη ντουλάπα. Κάνοντας να φύγω, είδα στο πάτωμα ένα κλαδάκι. Ήταν έλατο! Να που με συνόδεψε μέχρι εδώ στο νησί, ένα κομμάτι της ψυχής του βουνού.

Αυτό το κλαδάκι ήταν το αναμνηστικό που μου χάρισε ο Όλυμπος, λέγοντάς μου, παρ’ το να με θυμάσαι, να θυμάσαι ότι η πραγματική ζωή δεν είναι ένας ανούσιος αγώνας σαν αυτόν που ξέρεις. Είναι σαν αυτόν που ονειρεύεσαι κάθε φορά που πατάς στη κορυφή μου.

Αυτά μου είπε καθώς με έπαιρνε ο ύπνος, καθώς έπρεπε να ξυπνήσω το πρωί για δουλειά, καθώς έπρεπε να γυρίσω πλευρό και να πω… τα βουνά δεν μιλάνε...

Η μοίρα της πείνας

2009-10-10T04:50:00.006+03:00

Άνοιγα τα πανιά και ξανοιγόμουν στα βαθιά χωρίς να δω τον καιρό. Είχα ένα βαρκάκι θαλασσοδαρμένο, ίσα που χωρούσα. Το ονόμασα «Οδυσσέας». Έτσι τυχαία προέκυψε το όνομα, χωρίς να το σκεφτώ. Μου το χάρισε ο πατέρας μου, λίγο πριν φύγει. Μου είπε μάλιστα, έχε το εκεί στην άκρη της παραλίας, κι όποτε καλμάρει ο καιρός, ρίχνε το.

Το έριξα μια μέρα που δεν είχε κύμα. Κι άλλη μια που νόμιζα ότι δεν είχε. Η χειρότερη ήταν, όταν ένας δυνατός αέρας με πήγε στ’ ανοιχτά και ο φόβος με κυρίεψε. Το πανί έγινε κουρέλι και κρατούσα τις άκρες για να μπορέσω να το κατευθύνω κοντά σε ξηρά. Η εξάντληση δεν άργησε να έρθει, κι αποκαμωμένος όπως ήμουν, έγειρα στη κουπαστή κι αφέθηκα στα χέρια του ανέμου.

Ονειρεύτηκα τα παιδικά μου χρόνια, τα παιχνίδια μου, το πατέρα μου να με μαλώνει και τις Κυριακές στο Σύνταγμα να ταΐζω τα περιστέρια. Κάπου στην άκρη της κουζίνας η μητέρα μου τηγάνιζε πατάτες κι έσπαγε 2 αυγά μες στο τηγάνι. Το αγαπημένο μου φαγητό. Όσο ένα δειλινό στην ακροθαλασσιά.

Στεκόμουν στην άκρη της προβλήτας και χάζευα τα χρώματα του δειλινού που άλλαζαν από στιγμή σε στιγμή. Κι όταν όλα έγιναν μοβ, κάτι με ώθησε να βουτήξω. Ήταν όλα τόσο όμορφα! Άκουγα τον παφλασμό στην ησυχία, κι αφουγκραζόμουν κάθε σταγόνα που κυλούσε απ το χέρι μου. Άρχισα να κολυμπώ πιο γρήγορα, κάνοντας μακροβούτια. Έβλεπα το βυθό να σκουραίνει, αφού ο ήλιος είχε σχεδόν χαθεί.

Πήρα τη πιο βαθιά ανάσα κι έκανα ένα μεγάλο μακροβούτι. Πόσο ήσυχα ήταν εδώ κάτω! Άλλος κόσμος. Κουνώντας τα χέρια κατέβαινα όλο και πιο βαθιά χωρίς να με ενοχλεί η πίεση. Δεν ήθελα να ανέβω, δεν ήθελα το θόρυβο.

Πίσω από ένα βράχο κάπου στα βαθιά είδα ένα φως. Μου έκανε εντύπωση. Τι να είναι αυτό το φως σε τόσο μεγάλο βάθος! Έδωσα ακόμα πιο μεγάλη ώθηση με τα χέρια για να δω τι έκρυβε αυτός ο σιωπηλός βράχος.

Καθώς πλησίαζα στο φως, άκουσα μια φωνή, "νομίζω δεν θα τα καταφέρει". Ποιος μίλησε; Σε ποιον; Και για ποιον; Πως γίνεται να ακούω φωνή μες στο νερό; Άκουσα πάλι να λέει, "δεν έχει παλμούς, έφυγε". Μα ποιος έφυγε;

Έτρεξα στην αγκαλιά του πατέρα μου, είχα χρόνια να τον δω. Έγειρα πάνω του σαν έμβρυο κι έκλαιγα για κάτι, που είχα ξεχάσει. Κι όταν εκείνος μου ψιθύρισε στο αυτί "γιατί ήρθες τόσο νωρίς;", εγώ του απάντησα: "Πεινούσα πατέρα κι έφαγα τη ζωή μου".