Είμαι στην παλιά εθνική οδό της Επιδαύρου και οδηγώ με ταχύτητα λίγο πιο πάνω από το όριο. Σε μια στροφή και χωρίς να έχω ασφαλή ορατότητα, βλέπω έναν ανυποψίαστο πεζό να θέλει να διασχίσει το δρόμο χωρίς να με έχει αντιληφθεί. Πατάω απότομα φρένο αγνοώντας την επικινδυνότητα του οδοστρώματος κι αφήνοντας πίσω τη δική μου ασφάλεια προκειμένου να προστατέψω τον άνθρωπο.
Μετά από καιρό προσπαθώ να εξηγήσω, τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αγνοεί τον κίνδυνο προκειμένου να σώσει τον συνάνθρωπο του. Σε μια οργανωμένη κοινωνία, μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους για την ασφάλεια μας; Γιατί ένας δασοπυροσβέστης θυσιάζεται για να σώσει μια μητέρα με τα παιδιά της;
Αν αυτές οι αντιδράσεις υπακούουν σε φυσικούς κανόνες ώστε να προστατεύεται το είδος, ποιοι κανόνες οδηγούν την ανθρώπινη φύση να εγκληματεί με έμμεσο τρόπο στο ίδιο της το είδος; Κι όταν αναφέρομαι στον έμμεσο τρόπο, εννοώ τις ενέργειες αυτές που στη διάρκεια του χρόνου αποδεικνύονται καταστροφικές.
Οι κλιματικές αλλαγές, το ξεζούμισμα της φύσης για πρώτες ύλες, η ρύπανση, η πυρηνική ενέργεια, οι τροποποιημένες τροφές, είναι ο έμμεσος τρόπος της ενδεχόμενης εξαφάνισης όλων των ειδών, κι όμως σ αυτή τη περίπτωση το ένστικτο της επιβίωσης δεν συμμετέχει.
Η χρονική διάρκεια θα λέγαμε ότι παίζει σημαντικό ρόλο σ αυτό το κατασκευαστικό λάθος. Όσο πιο αργά συμβαίνουν οι αλλαγές τόσο πιο δύσκολες οι πιθανότητες σωτηρίας. Λέγεται ότι η συνήθεια κοιμίζει το ένστικτο, αλλά και η ιδιοτέλεια φροντίζει να μη ξυπνήσει.
Η ιδιοτέλεια, μας θέλει κυνηγούς της ευημερίας με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα κι αν αυτό αφορά ανθρώπινες ζωές.
Σήμερα, κάποιες κολοσσιαίες επιχειρήσεις υπηρετούνται από ιδιοτελείς προσωπικότητες που ελέγχουν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή της ανθρώπινης επιβίωσης. Εκμεταλλευόμενοι το ανθρώπινο λάθος της έμμεσης καταστροφικής συνήθειας, πλουτίζουν κοιμίζοντας τον ανθρώπινο νου με πρόσκαιρες απολαβές και απολαύσεις. Η τακτική αυτή σήμερα είναι εμφανής, αλλά αναπτύχθηκε τόσο αργά που καθιστά δύσκολη ίσως και αδύνατη την επούλωση.
Μετά από καιρό προσπαθώ να εξηγήσω, τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να αγνοεί τον κίνδυνο προκειμένου να σώσει τον συνάνθρωπο του. Σε μια οργανωμένη κοινωνία, μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους για την ασφάλεια μας; Γιατί ένας δασοπυροσβέστης θυσιάζεται για να σώσει μια μητέρα με τα παιδιά της;
Αν αυτές οι αντιδράσεις υπακούουν σε φυσικούς κανόνες ώστε να προστατεύεται το είδος, ποιοι κανόνες οδηγούν την ανθρώπινη φύση να εγκληματεί με έμμεσο τρόπο στο ίδιο της το είδος; Κι όταν αναφέρομαι στον έμμεσο τρόπο, εννοώ τις ενέργειες αυτές που στη διάρκεια του χρόνου αποδεικνύονται καταστροφικές.
Οι κλιματικές αλλαγές, το ξεζούμισμα της φύσης για πρώτες ύλες, η ρύπανση, η πυρηνική ενέργεια, οι τροποποιημένες τροφές, είναι ο έμμεσος τρόπος της ενδεχόμενης εξαφάνισης όλων των ειδών, κι όμως σ αυτή τη περίπτωση το ένστικτο της επιβίωσης δεν συμμετέχει.
Η χρονική διάρκεια θα λέγαμε ότι παίζει σημαντικό ρόλο σ αυτό το κατασκευαστικό λάθος. Όσο πιο αργά συμβαίνουν οι αλλαγές τόσο πιο δύσκολες οι πιθανότητες σωτηρίας. Λέγεται ότι η συνήθεια κοιμίζει το ένστικτο, αλλά και η ιδιοτέλεια φροντίζει να μη ξυπνήσει.
Η ιδιοτέλεια, μας θέλει κυνηγούς της ευημερίας με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα κι αν αυτό αφορά ανθρώπινες ζωές.
Σήμερα, κάποιες κολοσσιαίες επιχειρήσεις υπηρετούνται από ιδιοτελείς προσωπικότητες που ελέγχουν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή της ανθρώπινης επιβίωσης. Εκμεταλλευόμενοι το ανθρώπινο λάθος της έμμεσης καταστροφικής συνήθειας, πλουτίζουν κοιμίζοντας τον ανθρώπινο νου με πρόσκαιρες απολαβές και απολαύσεις. Η τακτική αυτή σήμερα είναι εμφανής, αλλά αναπτύχθηκε τόσο αργά που καθιστά δύσκολη ίσως και αδύνατη την επούλωση.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου