Άλλος ένας χειμώνας!

Σαν τιμωρία ο αέρας λυσσομανά κάνοντας τα πατζούρια να τρομάζουν. Να, εκεί κάτω πρέπει να πάω να φέρω ξύλα, να φορτώσω τη καλομαθημένη πλάτη μου απ’ τα χάδια του καλοκαιριού. Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το βουνό δεν συγχωρεί, κι ο χειμώνας δεν περιμένει. Όλα γίνονται αυστηρά και προσεκτικά, αλλά και προκλητικά.

Ο χειμώνας είναι σαν τον δάσκαλο στο σχολείο. Μας έβαζε να γράφουμε εκατό φορές την ορθογραφία αν κάναμε λάθος. Δεν έχει χρώμα η τιμωρία, ούτε ζεστασιά η μοναξιά.

Η πιο παλιά και διαχρονική τηλεόραση είναι το τζάκι. Εκεί βλέπεις ώρες ατέλειωτες το χορό της φλόγας, μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Ένα ζεστό τσάι για συντροφιά και μια απαλή κουβέρτα στα πόδια.

Αυτός είναι ο χειμώνας. Ποτέ δεν τον βαριέσαι και ποτέ δεν τον αναπολείς. Έρχεται σαν νυχτερινός επισκέπτης, αμίλητος, νευρικός και τσουχτερός.
 Σαν εμένα, περιμένει τις αλκυόνες του, να ζεστάνει λίγες μέρες!

Κι όταν αποκοιμηθεί, βγαίνω έξω στα κρυφά, όλο και καμιά δουλειά με περιμένει στης θάλασσας την άκρη.
Μήπως δεν το κατάλαβα; Η ζωή έχει όλο φουρτούνες, γι αυτό είναι γλυκιά πανάθεμά την!