Αφιέρωμα για τη παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

Πολλές φορές νομίζεις, ότι συμβαίνει έξω απ’ τη πόρτα σου δεν σε αγγίζει.
Όμως η πόρτα δεν είναι πάντα ασφαλής. Ανάλογα με τον διαρρήκτη μια πόρτα μπορεί να είναι από αδιαπέραστο ατσάλι μέχρι μαλακό χαρτάκι.

Έτσι απρόσμενα παραβιάζεται, ανοίγει, και ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτό που πάντα νόμιζες ότι δεν έχει θέση σε σένα.
Τότε βλέπεις τη ζωή να τσαλακώνεται, και το χρόνο να χάνει το μέτρο του. Πότε πιο αργός και αιώνιος, πότε πιο γρήγορος.

Η αναμονή μοιάζει επιπλέον μαχαιριά πάνω στην ήδη βαριά πληγή, και το μυαλό χάνεται στο πουθενά, ψάχνοντας στήριξη και ισορροπία.

Είναι μια εμπειρία που σε φέρνει πολύ κοντά στο τέλος της γραμμής, και τότε αναζητάς κάτι άλλο, κάτι που ποτέ μέχρι τώρα δεν αναζήτησες με τόση πίστη.
Αναζητάς μια δύναμη πάνω απ’ τη δική σου, μια στήριξη από τον ίδιο τον Θεό.

Οι επιλογές στη ζωή σου γίνονται μια, και οι δρόμοι, ένας.
Αισθάνεσαι δεμένος χειροπόδαρα και με δεδομένο ότι χάνεις το κεφάλι σου, αναρωτιέσαι μόνο για το μέσο που ο δήμιος θα επιλέξει για να στο αφαιρέσει.

Δεν μπορείς να αντισταθείς, δεν μπορείς να πολεμήσεις, απλά περιμένεις. Κι αυτός είναι μεγάλος πόνος.

Κάποια στιγμή ξυπνάς ακρωτηριασμένος στο χειρουργικό κρεβάτι και βλέπεις ότι ζεις. Αισθάνεσαι την απέραντη ευτυχία γιατί το πρώτο στάδιο ξεπεράστηκε, κι ας είσαι χωρίς το τμήμα που μεγάλωσε μαζί σου από τότε που γεννήθηκες.
Δεν σε νοιάζει, δεν έχεις τη πολυτέλεια να σκεφτείς την απώλεια.

Πρέπει να περάσεις στο δεύτερο μέρος του αγώνα που είναι η θεραπεία!
Ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες, μαστιγώνουν την εικόνα σου, τη ψυχολογία σου, και σε φέρνουν αντιμέτωπο με τις πιθανότητες επιβίωσης.

Κι αυτό, είναι ένας ακόμα πόνος! Κάπου θέλεις να εγκαταλείψεις, να παραιτηθείς. Η αγωνία γίνεται αβάσταχτη όσο κι αν σε καθησυχάζουν. Εκεί που εγκαταλείπεις, έρχεται μια δύναμη για να συνεχίσεις. Κι εκεί που τη βρίσκεις, μια σκέψη σε κάνει να εγκαταλείπεις.

Κι όταν περάσουν όλα αυτά και συνειδητοποιήσεις ότι «πάει, αυτό ήταν», τότε μοιάζουν σαν σε όνειρο, σαν να μη τα έζησες ποτέ. Σαν εφιάλτης που έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει.

Τα συναισθήματα ποικίλουν, η ψυχολογία σου δύσκολα επανέρχεται. Χρειάζεσαι στήριξη μέχρι το μυαλό να βρει πάλι το ρυθμό του. Κάνεις αγώνα για να ισορροπήσεις με την απώλεια και τους γύρω σου!

Μετά από καιρό επιστρέφεις εκεί που ήσουν. Γελάς, διασκεδάζεις, συνεχίζεις να ζεις, και όλα τ’ άλλα μένουν πίσω.

Μένει όμως και κάτι  που δεν θα έπρεπε. Η βαθειά πίστη που σε έκανε να γνωρίσεις την άκρη του νήματος, που σε έστειλε στο πάτο του πηγαδιού για να σε κάνει να αξιολογήσεις με άλλο μάτι το φως της αυγής. Εκεί επιλέγεις!

Όσο διατηρείς καθαρό και πλούσιο το χώμα της ζωής, τόσο ριζώνει η ψυχή, περιμένοντας την άνοιξη να ανθίσει ένα πανέμορφο λουλούδι!