Περιμένοντας το όνειρο!

Μέρες περίμενα ένα νέο, ένα μήνυμα, ένα γράμμα, κάτι τέλος πάντων που να επιβεβαιώνει αυτό που έβλεπα σ’ αυτήν. Με κάθε ήχο πεταγόμουν κι έτρεχα στη πόρτα να δω μήπως πέρασε ο ταχυδρόμος.

Απ’ το παράθυρο μετρούσα το χρόνο στα βήματα των περαστικών κι έκανα σκέψεις. Σκέψεις και όνειρα καμωμένα από το χρώμα του δειλινού που κοκκινίζει πριν γίνει μοβ.

Κι όμως ήμουν πεπεισμένος ότι θα ακούσω στη πόρτα το σύρσιμο του φακέλου να περνά από κάτω, κι έτσι έσυρα τη πολυθρόνα για να έχω οπτική επαφή με τη πόρτα.

Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος είδα μια σκιά στο πλατύσκαλο και πετάχτηκα. Άκουσα το σύρσιμο, κι ένας λευκός φάκελος ξεπρόβαλε εκεί ακριβώς που τον περίμενα.

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, τα χέρια μου έτρεμαν, κι όταν σηκώθηκα, μια ολόκληρη ιστορία έγραψα στο μυαλό μου μέχρι να φτάσω εκεί.

Μου φάνηκε σαν να ξημέρωσε ένας νέος κόσμος κι έχανα τη γη απ’ τα πόδια μου. Ναι πετούσα, πετούσα προς τα κει. Εκεί που η καρδιά χάνει το ρυθμό της, εκεί που το συναίσθημα γίνεται αερόστατο στ’ αστέρια, εκεί που το μυαλό χάνει τα λογικά του.

Παίρνω το φάκελο στα χέρια και τον φέρνω στο πρόσωπο μου. Κλείνω τα μάτια και με όση ανάσα κι αν είχα προσπάθησα να ρουφήξω κάθε μόριο του αρώματος του.

Ναι, ναι, ναι, έχασα τη γη απ’ τα πόδια μου, έχασα το ρυθμό της καρδιάς μου, το συναίσθημα μου έγινε αερόστατο και το μυαλό μου έχασε τα λογικά του.

Ήταν ο λογαριασμός του ΟΤΕ. Όχι ρε γαμώτο, 600 ευρώ;