Ο παλιός καλός καιρός. (Μέρος 3)

Η μεγάλη αλάνα απέναντι απ’ το σπίτι μου, εκεί που έβρισκα τα «λαστιχάκια» επρόκειτο να γίνει σχολείο μεγάλο και διώροφο.
Την εποχή λοιπόν που άρχισαν τα έργα, ήμουν άρρωστος με μαγουλάδες.
Οι εργάτες είχαν συγκεντρωθεί και βάζανε φουρνέλα για να σπάσουν το βραχώδες έδαφος και να το ισιώσουν.
Σε κάθε μπαμ, φεύγανε πέτρες εδώ κι εκεί, κι όποιον έπαιρνε ο χάρος.
Τεράστιοι όγκοι τινάζονταν σε ύψος, και η χαρά μου ήταν να βλέπω τις ζημιές που προκαλούσαν εδώ κι εκεί.
Ώρες ατέλειωτες κολλημένος στο τζάμι χάζευα με ενδιαφέρον και με αγωνία μην έρθει κανένας βράχος προς τα δω.

Εκείνη τη χρονιά έγινε η πρώτη επανδρωμένη προσσελήνωση του Απόλλων 11.
Το είδα στην ασπρόμαυρη τηλεόραση της θείας μου.
Όποιος είχε τηλεόραση στη γειτονιά, μαζευόμασταν και βλέπαμε που και πού.
Μπορεί να μην βλέπαμε κάτι σημαντικό, αρκούσε να καθόμαστε και να χαζεύουμε τα χιόνια μέχρι να έρθει το σήμα.
Δεν μου βγήκε απ’ το μυαλό ούτε μια στιγμή.
Πολλές φορές σκέφτηκα να προδώσω το αρχικό επάγγελμα του βοθρατζή και να γίνω αστροναύτης.

Από κείνη τη χρονιά, τα παιχνίδια που παίζαμε στη γειτονία περιείχαν και το ρόλο του αστροναύτη, αλλιώς δεν έπαιζα.
Έβαζα τη σχολική σάκα στη πλάτη και περπατούσα με αργές κινήσεις όπως τους είχα δει στη τηλεόραση σε απ’ ευθείας μετάδοση από την ΥΕΝΕΔ (κανάλι του στρατού).
Η διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι ήταν 10 λεπτά, αλλά το έκανα περίπου μιάμιση ώρα για να αποδώσω τέλεια το περπάτημα των αστροναυτών.
Βέβαια η ανησυχία της μάνας μου την έκανε να με περιμένει στη γωνία για να με δει.
Όταν με έβλεπε, φυσικά έτρωγα πάλι ξύλο.
Το εκλάμβανα ότι δεχόμουν επίθεση από εξωγήινο του φεγγαριού, και συνέχιζα στο σπίτι τον αγώνα του αστροναύτη που πάει στη κουζίνα για να φάει.
Μετά γυρνούσα στο δωμάτιό μου κι άρχιζα τις καταδύσεις επειδή είχε τύχει να δω κι ένα ντοκιμαντέρ του Κουστώ.

Ότι έβλεπα στη τηλεόραση, μετά γινόταν παιχνίδι. Αυτό ακόμα και σήμερα το κάνω κάθε φορά που βγαίνω από ένα σινεμά.
Μέχρι να περάσει κάποια ώρα, είμαι στο πετσί του ρόλου.
Τελευταία μάλιστα, σε μια ταινία πολεμική με τον Μπρους Γουίλις, κρυβόμουν σε κάθε γωνία και πεταγόμουν να πυροβολήσω τον εχθρό. Δεν ξέρω τι εντύπωση έδειχνα στους περαστικούς βλέποντας ένα 45άρη να μιμείται πολεμικές σκηνές, αλλά ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου να επανέλθω σύντομα!

Πάνω στο ποδήλατο και με ένα σεντόνι δεμένο στο λαιμό έφαγα την τούμπα της ζωής μου. Μου άρεσε να κοιτάω πίσω το σεντόνι να ανεμίζει μέχρι που έπεσε η κολώνα πάνω μου!

Αυτές είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα, χωρίς να παραβλέψω βέβαια το καΪμάκι του Γιώργου στη πλατεία, το μαγευτικό σουβλάκι του Λευτέρη και του πλανόδιου Αγκόπ που μοσχομύριζε τις γειτονιές με τις γιγάντιες πίτες του.

Όλα αυτά άρχισαν να ξεθωριάζουν στο πολισμό του ’80 που έφερε τα μποτιλιαρίσματα και τις πολυκατοικίες στη γειτονιά.
Όλοι άγνωστοι ψυχροί κι αμίλητοι, μου δείχνανε το δρόμο του φευγιού για νέους ζωντανούς κόσμους όπως τότε.

ΤΕΛΟΣ