Ο παλιός καλός καιρός (Μέρος 2)

Κατά τις 11 το πρωί άκουγα το καμπανάκι του αλόγου που έσερνε ένα κάρο με ζαρζαβατικά. Όλοι πετάγονταν απ’ τη γειτονιά να ψωνίσουν φρέσκιες ντομάτες, εγχώριας παραγωγής, δηλαδή μιας άλλης γειτονιάς!
Καμιά σχέση εκείνες οι ντομάτες με τις σημερινές. Η μάνα μου τις έκοβε στη μέση, τις αλάτιζε και μου έδινε μια φέτα να τρώω καθώς έπαιζα έξω. Αν τύχαινε να τρέξουν ζουμιά κάτω, εκεί φύτρωνε ντοματιά.

Είχαμε 4 λεμονιές, μια ελιά, μια ροδιά και μια περγαμοντιά.
Από μας έπαιρνε όλη η γειτονιά λεμόνια τζάμπα. Πίσω απ το σπίτι είχαμε και συκιά.

Είχα και σκύλο, την Ήρα. Κάποιες φορές που γυρνούσα απ’ το σχολείο και η μάνα μου έλειπε, περνούσα το χρόνο μου στη φωλιά του σκύλου. Χωρούσαμε και οι δυο μέσα. Με μάγευε αυτή η σκυλίσια μυρωδιά! Μια φορά μάλιστα με πήρε ο ύπνος και με ψάχνανε.
Έφαγα πολύ ξύλο επειδή τους κατατρόμαξα. Που να φανταστούν ότι κοιμόμουν στη ζεστασιά της σκυλίσιας αγκαλιάς!

Τον ύπνο τον είχα στο τσεπάκι. Με βρίσκανε κάτω από τραπέζια, κάτω απ’ τη σκάλα, και γενικά όπου έβρισκα ιδανικό μέρος για να πλάσω στο μυαλό μου μια φωλιά, εκεί κοιμόμουν.

Μα το πιο ωραίο μέρος ήταν κάτω απ’ το τραπέζι της τραπεζαρίας, πάνω στο χαλί και δίπλα στη σόμπα. Δεν ήταν καθόλου ευχάριστο ότι μετά έπρεπε να πάω στο κρεβάτι μου που ήταν στο χώρο της Σιβηρίας.
Μου άρεσε να κοιμάμαι κάτω απ’ το τραπέζι ειδικά όταν είχαμε κόσμο. Οι συζητήσεις τους με νανούριζαν και οι μυρωδιές απ τις κάλτσες τους μου δημιουργούσαν ένα συναίσθημα ασφάλειας στη φωλιά μου.

Όταν ήμουν άρρωστος στο κρεβάτι, μου άρεσε να ζωγραφίζω ή να παίζω παιχνίδια με τα δάχτυλά μου. Μεταμορφώνονταν σε ανθρωπάκια που κυνηγιόντουσαν πάνω στις κουβέρτες.
Μια φορά αντέγραψα ένα σχέδιο του αδελφού μου που ήταν φοιτητής στην Αρχιτεκτονική το οποίο διήρκησε 8 ώρες. Πονούσαν τα μάτια μου. Είχα χαθεί στο κόσμο της ψευδαίσθησης και δεν έλεγα να επιστρέψω. Τότε ήταν η αρχή νομίζω που μπήκε το σαράκι μέσα μου.

Μια άλλη φορά κατάστρεψα ένα άλλο σχέδιο επειδή θεώρησα ότι το δέντρο δίπλα στο σχέδιο έπρεπε να έχει χρώματα. Πήρα τους μαρκαδόρους κι έκανα φιλαράκια και κεράσια να κρέμονται. Εκεί έφαγα πολύ ξύλο, γιατί ήταν μέρος της διπλωματικής του εργασίας.
Που να ξέρω! Κανείς δεν με ενημέρωσε!

Η μητέρα μου με παρακινούσε να ζωγραφίζω και με πήγαινε σε διαγωνισμούς. Πήρα και βραβείο με θέμα, «ζωγραφίζω τη μητέρα μου». Την έκανα σαν άλογο, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε απ’ τους κριτές.

Ο πατέρας μου φοβούμενος την άδοξη εξέλιξη ενός καλλιτέχνη, μου έκρυβε τα χρώματα και μου εξαφάνιζε τα μπλοκ. Ήθελε να γίνω επιστήμων!

Το αγαπημένο μου επάγγελμα όμως ήταν «βοθρατζής». Γοητευόμουν που τον έβλεπα να ξετυλίγει το χοντρό σωλήνα και να τον βάζει στο φρεάτιο. Ειδικά όταν άρχιζε να ρουφάει, η γειτονιά μοσχομύριζε αυτό που οι άλλοι σιχαινόντουσαν.

Είχα γράψει και ολόκληρη έκθεση με θέμα: Τι θα γίνω άμα μεγαλώσω». Είμαι σίγουρος ότι ο δάσκαλος θα με κατηγοριοποίησε σε ειδική ομάδα παιδιών.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ