Λάθη και τύχη... βουνό. (1)

Η χιονοθύελλα είχε σκεπάσει κάθε θέαση και το παράθυρο έσταζε τη διαφορά θερμοκρασίας. Δίπλα η ξυλόσομπα αγκομαχούσε να ανεβάσει βαθμούς και ο χρόνος βιαζόταν να μας ξεφορτωθεί.

Πριν 2 ώρες γυρίσαμε από την αποτυχημένη ανάβαση στη κορυφή της Ζήριας. Ο πάγος στάθηκε σύμμαχος του ανέμου που με μανία προσπαθούσε να μας ρίξει στη γλίστρα που κατέληγε μερικές εκατοντάδες μέτρα στο άγνωστο.

Αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο καταφύγιο καταστρώνοντας το σχέδιο της κατάβασης που θεωρήσαμε άκρως επικίνδυνη.
Οι παλμοί ανέβηκαν, οι ελπίδες μας μετρημένες και το κρύο ξεχάστηκε προς το παρόν.
Φτιάξαμε μια γραμμή ο ένας πίσω απ’ τον άλλον και πατούσαμε στα χνάρια του πρώτου. Δυστυχώς σχοινί δεν είχαμε, κι αυτό μας απομόνωνε απ’ τον κοινό μας κίνδυνο.

Δεν άργησε να έρθει το κακό! Ο Κώστας γλίστρησε και τον βλέπαμε να χάνεται στη πλαγιά ενώ προσπαθούσε να καρφώσει τα μπατόν στο πάγο μήπως κι ελαττωθεί η ταχύτητα της πτώσης του. Το ίδιο κάναμε κι εμείς καθώς ο φόβος έτρεμε τα πόδια μας που ισορροπούσαν στη πιο γλιστερή επιφάνεια.

Δεν κάναμε προσπάθεια διάσωσης, θα ήταν μάταιο για όλους. Το μόνο που μας είχε απομείνει ήταν να απομονώσουμε τον λυσσασμένο ήχο της χιονοθύελλας, προσπαθώντας να αφουγκραστούμε κάτι διαφορετικό, μια φωνή, ένα σινιάλο, οτιδήποτε.

Πέρασε μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε λίγα μέτρα πιο κάτω, για να ακούσουμε τη φωνή του Κώστα στα δεξιά μας. Με αργές, βασανιστικές και μελετημένες κινήσεις ξεκίνησε ο πρώτος προς το μέρος του κι ακολούθησε ο δεύτερος απέχοντας ο ένας από τον άλλον περίπου 5 μέτρα, όσο δηλαδή μπορούσαμε να δούμε τις φιγούρες μας και να μη χαθούμε.

Δεν είχε πάθει τίποτα, ξαπλωμένος μπρούμητα στον πάγο και με τα μπατόν καρφωμένα περίμενε. Σηκώθηκε προσεκτικά και χωρίς να πούμε τίποτα συνεχίσαμε προς το καταφύγιο.

Εκεί είχαμε όλο το χρόνο, να επισημάνουμε τα λάθη μας και να ανασυγκροτηθούμε για τυχόν χειρότερα, την επόμενη μέρα της κατάβασης.

Είχαμε ξεκινήσει από την Αθήνα με τις πιο ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Αποφασίσαμε ότι δεν θα χρειαζόταν ειδικός εξοπλισμός κι εκεί ήταν το λάθος μας. Ο καιρός στο βουνό αλλάζει απ τη μια στιγμή στην άλλη και πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα.
Αν είχαμε κραμπόν και σχοινιά θα μπορούσαμε να φτάσουμε στη κορυφή, νικώντας τη μανία του αέρα και του χιονιού που μας εμπόδιζε.

Κοιμηθήκαμε και την άλλη μέρα ξεκινήσαμε τη κατάβαση για το χωριό Τρίκαλα, περίπου 4 ώρες πορεία. Ο καιρός κόπασε και η ορατότητα επανήλθε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ