Λάθη και τύχη... βουνό. (3)

Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε πάνω στο βραχάκι. Κάθε λεπτό και αιώνας!

Έπρεπε να δράσω άμεσα, μα πάνω απ’ όλα ψύχραιμα. Δεν είχα επιλογές πολλές παρά μόνο μία. Να συρθώ με τη δύναμη της βαρύτητας προς τα κάτω.

Δεν μπορούσα να δω που κατέληγε το βάραθρο, διότι ήταν καμπυλωτό και όσο κατέβαινε γινόταν πιο απόκρημνο. Βλέποντας την απέναντι πλαγιά, υπολόγισα ότι θα πρέπει να ήταν γύρω στα 50 μέτρα, δηλαδή όσο 3 πενταόροφες πολυκατοικίες περίπου.

Δεν μου έμενε πολύς χρόνος για να σκεφτώ κάτι άλλο. Όλες οι άλλες επιλογές ήταν ακατόρθωτες. Έτσι αποφάσισα να αλαφρύνω το βάρος μου εγκαταλείποντας το σακίδιό μου και όλο τον εξοπλισμό.

Προσπάθησα να ακούσω κάποιον ήχο για να υπολογίσω που και σε τι μέρος προσγειώθηκαν τα πράγματά μου. Όμως δεν άκουσα τίποτα κι αυτό με ανησύχησε ακόμα περισσότερο, σκεπτόμενος ότι το βάραθρο ήταν μεγαλύτερο απ’ ότι φανταζόμουν.

Τώρα ένιωθα γυμνός, χωρίς τον εξοπλισμό και η αμέσως επόμενη κίνηση ήταν να συρθώ κι εγώ με τη δύναμη της βαρύτητας κι όπου πάω!

Το έδαφος ήταν χωμάτινο με μικρές και μυτερές πέτρες. Που και που, μικρά ελατάκια ξεπετάγονταν απ’ τη γκρεμίλα χωρίς να βλέπω αν παρακάτω υπήρχαν άλλα.

Με μια κίνηση βρέθηκα στο έλεος της βαρύτητας, εγκαταλείποντας το μοναδικό βραχάκι που με συγκρατούσε κι άρχισα να σέρνομαι με τη πλάτη στην απότομη πλαγιά. Υπολόγισα να περάσω ακριβώς δίπλα απ’ το πρώτο ελατάκι για να το πιάσω με τα χέρια και να σταματήσω να δω τι γίνεται παρακάτω.

Δεν μπόρεσα να σταματήσω, είχα πολύ φόρα και παρ’ όλο που το άρπαξα και το αγκάλιασα με όλη μου τη δύναμη, αυτό ξεριζώθηκε! Το μόνο θετικό ήταν ότι επιβράδυνε για λίγο τη πτώση μου ώστε να προλάβω να το αφήσω και να αρπάξω το επόμενο το οποίο σταμάτησε ευτυχώς τη ξέφρενη πορεία μου.

Η ταχυπαλμία δεν άργησε ξανά να με επισκεφτεί, κι ένιωθα τη πλάτη μου ζεστή από τη προσπάθεια να ριζώσει στο έδαφος καθώς σερνόμουν στις πέτρες.
Κοίταξα προς τα κάτω και διαπίστωσα ότι είχα ακόμα δρόμο. Υπήρχαν κι άλλα ελατάκια κι αυτό παρηγόρησε λίγο τη σκέψη μου, αφού μέχρι τώρα δεν συνέβη κάτι κακό.

Ετοιμάστηκα και άφησα το ελατάκι που με συγκρατούσε απ’ τα χέρια μου, κι έφυγα πάλι με πιο πολύ φόρα, αφού η κλίση του εδάφους ήταν πια σχεδό γκρεμός. Χτύπησα το πλευρό μου σε ένα αγκωνάρι, αλλά δεν έδωσα τη παραμικρή σημασία. Ο στόχος ήταν ένας, να αρπάξω το επόμενο ελατάκι με όλη μου τη δύναμη.

Όση ταχύτητα κι αν είχα δεν με τρόμαζε πλέον μπροστά στη μια και μοναδική ελπίδα ότι θα σταματούσα σύντομα. Δεν έγινε έτσι όμως!

Συνέχισα τη τρελή πορεία μου προς τα κάτω παρασέρνοντας χώμα, πέτρες κι ελατάκια.
Τώρα πια δεν είχα ελπίδα να σταματήσω, αλλά να μειώσω όσο το δυνατόν περισσότερο τη ταχύτητα μου.

Προσπάθησα να θέσω το σώμα μου σε τέτοια στάση ώστε να μπορεί να σκάβει το έδαφος και να μη γλιστρά. Επιστράτευσα τα χέρια, τα πόδια και τη λεκάνη μου γι αυτή την ύστατη προσπαθεια. Αισθάνθηκα ότι μείωνα ταχύτητα κι αυτό μου έδινε δύναμη να πιέζω ακόμα περισσότερο τα άκρα μου στο χώμα. Όμως δεν σώθηκα απ’ αυτό, αλλά από τη κλίση του εδάφους που άρχισε να εξομαλύνεται.

Σταμάτησα απότομα σε ένα βράχο κι έμεινα έτσι ξαπλωμένος και γδαρμένος για κάμποση ώρα μέχρι να συνέλθω. Το μόνο που μπόρεσα να ξεστομίσω με όση δύναμη μου είχε απομείνει ήταν: «Ευχαριστώ Θεέ μου».

Σηκώθηκα με δυσκολία για να δω που είμαι, και διαπίστωσα ότι λίγα εκατοστά από κει που σταμάτησα υπήρχε φαράγγι κατακόρυφο με βράχια που κατέληγε σε ποτάμι.
Εδώ θα έπλεε το κουφάρι μου αν όλα πήγαιναν στραβά, σκέφτηκα!

Έτρεμα ολόκληρος στην ιδέα αυτή, και ξανά έκατσα κάτω να συνέλθω.
Επιστράτευσα πάλι τις δυνάμεις μου, χαλάρωσα όσο μπορούσα και σηκώθηκα να βρω τρόπο να κατέβω το φαράγγι. Ξεκίνησα προς τα δεξιά που χαμήλωνε η απόσταση και σε λίγο βρισκόμουν σε ασφαλές έδαφος δίπλα στο ποτάμι.

Με χαρά αντίκρισα τον εξοπλισμό μου που δεν έπεσε (ευτυχώς) στο ποτάμι και κατευθύνθηκα προς τα κει για να βγάλω ρούχα να αλλάξω.

Έβγαλα το φλις που φορούσα και τη φανέλα που ήταν στα αίματα λόγω της τριβής. Μετά γδύθηκα τελείως για να διαπιστώσω ότι η φόρμα και το εσώρουχό μου ήταν κουρέλια με αίματα παντού!
Πλύθηκα όσο μπορούσα στα παγωμένα νερά του ποταμού και φόρεσα καθαρά ρούχα.

Η ώρα είχε περάσει κι ο ήλιος είχε δύσει. Λίγο φως είχε μείνει ώστε να περάσω στην απέναντι όχθη και να βγώ στον επαρχιακό δρόμο που οδηγούσε στο χωριό.
Περπατούσα με γρήγορο ρυθμό γιατί σκέφτηκα ότι η ομάδα ίσως ανησυχούσε.

Όσο χαλάρωνα τόσο ένιωθα πόνο παντού, ιδιαίτερα στη πλάτη και τα οπίσθια.

Τους είδα σε μια γωνιά να με περιμένουν, κι άρχισαν να μου φωνάζουν και να με μαλώνουν που καθυστέρησα. Ήταν έτοιμοι να καλέσουν ομάδα διάσωσης για την ανεύρεσή μου.
Τους καθησύχασα όσο μπορούσα και τους είπα ότι όλα ήταν μια χαρά. Ποτέ δεν τους ανέφερα τη περιπέτειά μου γιατί αυτό θα ήταν λόγος να με ξεγράψουν απ’ το σύλλογο.

Η αποστολή κατέληξε σε μια ταβέρνα, μόνο που εγώ δεν μπορούσα να κάτσω. Το έκανα όμως βασανιστικά για να μη κινήσω υποψίες. Στην επιστροφή μέχρι την Αθήνα καθόμουν πλαγίως, κι όταν έφτασα σπίτι μου έτρεξα στο καθρέφτη να δω τι γίνεται εκεί πίσω!

Δεν υπάρχουν λόγια περιγραφής, παρά μόνο σημάδια, ως δώρα Θεού, για να μπορώ αυτή τη στιγμή να γράφω τα λάθη που μας ωριμάζουν!

ΤΕΛΟΣ