Λάθη και τύχη... βουνό (2)

Το μονοπάτι είναι διαφορετικό το χειμώνα διότι αν παγώσει η λίμνη της Κυλλήνης, τότε δεν χρειάζεται να κάνεις το γύρο, αλλά να περπατήσεις πάνω στο παγωμένο νερό με μικρό ρίσκο ατυχούς σπασίματος του πάγου.

Μετά τη λίμνη ξεκινά ο χωματόδρομος ο οποίος τραβερσάρει δεκαπέντε φορές περίπου μέχρι το χωρίο Τρίκαλα. Είναι το πιο βαρετό κομμάτι της πορείας διότι μπορεί κανείς να το περάσει και με απλό αυτοκίνητο. Εκεί ήταν που αποφάσισα να χαράξω δικό μου μονοπάτι μακριά από το χωματόδρομο για να μην βαριέμαι τη διαδρομή.
Έτσι, ξέκοψα από την ομάδα κι έφυγα από δεξιά μέσα στο ελατόδασος δίνοντας ραντεβού με τους υπόλοιπους στο χωριό.

Στο σημείο που βρισκόμουν έβλεπα από μακριά το χωριό και προσανατολιζόμουν χαράζοντας τη πορεία μου. Ακολουθούσα χνάρια προβάτων (κοπριές) κι ένιωθα ασφαλής στη κατάβασή μου. Τα μονοπάτια των προβάτων είναι πάντα ασφαλή και ποτέ δεν οδηγούν σε αδιέξοδα. Εξ άλλου γι αυτό πήραν την ονομασία τους από την αρχαιότητα διότι διαβαίνανε προ του ανθρώπου.

Μετά από μια ώρα, και αφού η πορεία μου ήταν σταθερή, το δάσος πύκνωνε και δεν είχα ορατότητα για να βλέπω το χωριό. Τα χιόνια τα είχα αφήσει προ πολλού, πριν το δάσος και το μονοπάτι άρχισε να σκεπάζεται με πυκνές βελόνες από τα ελατόπευκα. Κάπου έσκαβα με το πόδι για να δω τίποτα χνάρια προβάτων, αλλά μάταια.

Η ανησυχία μου άρχισε να κορυφώνεται όταν η κατάβαση γινόταν απότομη και γλιστρούσα στις πευκοβελόνες. Τα μπατόν δεν ήταν πάντα σωτήρια, και πολλές φορές κρατιόμουν απ’ τα δέντρα για να μη πέσω. Σκέφτηκα να γυρίσω πίσω και να διαλέξω κάποιο άλλο σημείο καθόδου πιο ομαλό, αλλά μάταια. Δεν γινόταν με τίποτα να κάνω ανάβαση πάνω στις πευκοβελόνες. Γλιστρούσαν περισσότερο κι απ’ τον πάγο.

Έτσι συνέχιζα τη κάθοδο που όλο και γινόταν απότομη. Σε κάποιο σημείο χρειάστηκε να κάτσω κάτω και να συρθώ κοντά σε ένα βραχάκι που εξείχε και μου φάνηκε σωτήριο.
Εκεί διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω, πατούσα στο βραχάκι με τη πλάτη κολλημένη στο έδαφος και ήμουν σχεδόν όρθιος!

Το σακίδιο στη πλάτη ήταν πλέον ένα επικίνδυνο εμπόδιο που δεν με άφηνε να έχω τη σωστή κλίση προς το έδαφος, αλλά επιπλέον ένα βάρος που μου δυσκόλευε την ισορροπία.
Προσπάθησα να σκαρφαλώσω, να γυρίσω πίσω, αλλά δεν γινόταν. Πιάστηκα από χόρτα, τραβήχτηκα προς τα πάνω, αλλά τίποτα.

Συνειδητοποίησα με τρόμο ότι δεν μπορώ να πάω πουθενά. Ούτε προς τα κάτω, ούτε προς τα πάνω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Τα πόδια μου έτρεμαν από την αγωνία κι άρχισα να συνειδητοποιώ το μεγάλο λάθος που έφυγα απ’ την ομάδα.

Έκανα μια μεγάλη προσπάθεια, σχεδόν ακροβατική, να βγάλω το κινητό μου από τη δεξιά θήκη του σακιδίου χωρίς να χάσω το κέντρο βάρους μου. Δεν είχα σήμα!
Ο τρόμος μεγάλωνε, ο ήλιος ήθελε 4 ώρες για να δύσει, κι εγώ βρισκόμουν ακίνητος πατώντας σε ένα βραχάκι αμφιβόλου σταθερότητας. Έπιασα το σφυγμό μου και μέτρησα 170 παλμούς!

Πήρα μια βαθειά ανάσα και σφίχτηκα για να σταματήσω τη ταχυπαλμία που μου δημιουργούσε δυσάρεστο συναίσθημα και δεν με άφηνε να ηρεμίσω. Στη τέταρτη προσπάθεια τα κατάφερα αφού μπόρεσα να διπλώσω λίγο το σώμα μου.

Αυτό το κόλπο μου το έμαθε ένας καρδιολόγος όταν τον είχα επισκεφτεί για συχνές ταχυπαλμίες σε ανύποπτες στιγμές. Άργησα να καταλάβω ότι ο καφές ενίσχυε αυτή τη προδιάθεση. Όταν τον έκοψα, μείωσα τη συχνότητα, αλλά όταν τρομάζω, ή είμαι πολύ κουρασμένος το παθαίνω.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ