Η συνταγή του "φτάνει"

Φτάνει πια.

Κάθε συνταγή έχει τις δικές της απαιτήσεις. Δεν ζητά πολλά πράγματα, αρκεί να δώσεις τη σημασία που χρειάζεται σε κάθε υλικό που την αποτελεί.

Δεν γίνεται ν’ αφήνεις τη κατσαρόλα να βράζει κι εσύ να φεύγεις. Το φαγητό θέλει αγάπη και μεράκι, πρέπει να είσαι εκεί.

Οι αναλογίες, ο σωστός χειρισμός, η αφοσίωση και η φαντασία φέρνουν το ποθητό αποτέλεσμα, ακόμα κι αν δεν είσαι έμπειρος επί του θέματος. Στην αρχή θα αποτύχεις, στη συνέχεια μαθαίνεις.

Πρέπει να ξέρεις πότε να σταματάς να ρίχνεις αλάτι, πρέπει να μυρίζεις και να γεύεσαι κάθε τόσο στη διάρκεια του μαγειρέματος, να κλείνεις τα μάτια και να αφήνεις τις αισθήσεις να αναλαμβάνουν τη διαδικασία. Το μόνο που χρειάζεσαι, να έχεις εμπιστοσύνη στη μύτη σου και στον ουρανίσκο σου. Χρειάζεσαι αυτογνωσία και τόλμη.

Το φαγητό, όπως και κάθε δημιουργία, έχει ψυχή. Αποκτά προσωπικότητα από το πλάσιμο, το χρόνο και τη διάθεση. Αποκτά χαρακτήρα γιατί είναι μοναδικό. Ποτέ δεν είναι το ίδιο κάθε φορά. Ούτε εμείς είμαστε ίδιοι κάθε μέρα.

Ο σωστός χειρισμός και η γνώση, μπορεί να το σώσουν σε περίπτωση λάθους. Δεν θέλει άγχος, ούτε σπασμωδικές κινήσεις, αλλά χαλαρότητα, σύνεση και αφοσίωση.
Αν το βγάλεις πριν την ώρα του, θα είναι ωμό. Αν το αφήσεις περισσότερο, θα καεί!

Έτσι δεν είναι και οι σχέσεις;

Φτάνει πια, χάλασε το φαγητό.

Τι θλίψη, όταν βλέπεις το φαγητό να αδειάζει στη σακούλα των σκουπιδιών μετά από τόσο κόπο! Ψάχνεις να βρεις αιτίες, τι δεν πήγε καλά, αλλά μάταια. Κάνεις υποθέσεις, σκέψεις, αλλά είναι πια αργά.

Δεν το βάζεις όμως κάτω, την επόμενη ξέρεις τι να κάνεις. Κι αν αποτύχεις πάλι, δε πειράζει. Δεν είμαστε θεοί, πάντα μαθαίνουμε.

Φτάνει!

Καλή επιτυχία!