Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά;

Είχαμε βγει στα μαγαζιά. Όλα γύρω γιορτινά, κόσμος πήγαινε κι ερχότανε, τα παιδιά να πηδάνε απ’ τη χαρά τους κρατώντας μεγάλες σακούλες, καμιά φορά ίσα με το μπόι τους.

Ήθελα κι εγώ να κρατώ ένα παιχνίδι τόσο μεγάλο κι ας ήταν ότι να’ ναι. Η αγωνία κορυφωνόταν μέρα με τη μέρα καθώς πλησίαζε η πρωτοχρονιά. Άραγε ο Άγιος Βασίλης θα με ανταμείψει επάξια για όλα όσα έκανα ετούτη τη χρονιά;

Μα δεν έκανα και κάτι κακό! Στο σχολείο καλά τα πήγαινα, τον υπόλοιπο χρόνο όλο παιχνίδι, γέλια και συμβουλές απ’ τους γονείς μου.

Ε, δεν ήμουν και τόσο άγιος, είχα πείσμα και πονηριά, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ανοίγει το ντουλαπάκι του μπουφέ της θείας και να βουτάει μια σοκολατένια μαργαρίτα από το πορσελάνινο βαζάκι.
Ένας αθώος πειρασμός που μεγεθύνεται σε πιο σοβαρές συνέπειες μεγαλώνοντας. Πάντα με μάλωνε καθώς παρατηρούσε ότι τα σοκολατάκια εξαφανίζονταν μέρα με τη μέρα, μέχρι που τους άλλαζε θέση και τα έβαζε πιο ψηλά να μη τα φτάνω.
Έλα ντε που ανακάλυψα πώς να ψηλώνω απότομα, βάζοντας μια καρέκλα κάτω απ’ τα πόδια μου!
Αυτή ήταν η αμαρτία μου!

Κι έτσι περίμενα τη κρίση του Άγιου Βασίλη και το άγχος μου αβάσταχτο. Αισθανόμουν κατηγορούμενος μπροστά στο δικαστή, να περιμένω την αθώωση ή τη καταδίκη.
Τι επιδοκιμασία κι αυτή στα 7 χρόνια της ζωής μου!

Τα Χριστούγεννα δεν μου λέγανε τίποτα. Περίμενα πως και πως τη πρωτοχρονιά. Εκεί ήταν όλη η σημασία των γιορτών.
Τα Χριστούγεννα γιορτάζαμε τη γέννηση του Χριστού, εκείνου που μαθαίναμε στα Θρησκευτικά, του Υιού του Θεού. Ναι αλλά τι με νοιάζει εμένα; Εγώ περιμένω τον Άγιο Βασίλη, και δεν έχω χώρο στο μυαλό μου για κατανύξεις και τέτοια. Αυτά είναι για τους γέρους. Τους έβλεπα να στριμώχνονται στην εκκλησία και να στέκονται όρθιοι ακούγοντας ακαταλαβίστικα λόγια απ’ τον παπά.

Πόσο βαριόμουν την εκκλησία! Πολλές φορές τύχαινε να πηγαίνουμε και το μόνο που ξεστόμιζα στη μητέρα μου κάθε τόσο ήταν, τέλειωσε;
Της έσπαγα τα νεύρα, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να κοινωνήσω, αν και μου άρεσε αυτό το ποτό. Γλυκό σαν σιρόπι για το λαιμό.

Έτσι πέρασαν πολλά Χριστούγεννα, κι όταν ο άγιος Βασίλης χάθηκε από τη πίστη μου, το βάρος των γιορτών έπεφτε περισσότερο στο νόημα των Χριστουγέννων.
Τώρα βλέπω τα παιδιά στους δρόμους να χαίρονται, να τρέχουν , να γκρινιάζουν για τις επιλογές των δώρων και νευριάζω.
Νευριάζω γιατί καθρεφτίζουν τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρός. Νευριάζω με τους γονείς τους, που διαιωνίζουν την απαξίωση του νοήματος των Χριστουγέννων, νευριάζω με τον εαυτό μου που τρέχω σα τρελός από μαγαζί σε μαγαζί, να βρω το δώρο που παρήγγειλε ο γιος μου απ’ τον Άγιο Βασίλη. Το μόνο άγχος τώρα είναι, πόσο να κάνει άραγε! Θα πάθω έμφραγμα αυτά τα Χριστούγεννα;

Άντε, καλές γιορτές και του χρόνου να είμαστε καλά να ξοδεύουμε!